Een Ongrijpbaar Vak

videoclip

Filmmaken, misschien wel het meest etherische vak. Dat volkomen afhankelijk is van taal, cultuurregio, moment in de tijd en techniek. Alles draait om de mood en de besluitvorming bij de kijker. Maar wat je ook maakt, het heeft een onverbiddelijke expire-date.

Het lijkt wel een eeuw geleden, toen ik gewapend met een stapeltje moodboards het kantoor van Lei Wehrens binnenstapte. Dat was in 1998 en de man wilde een Maastrichts kerkgebouw tot live-podium restylen. De naam Nightlive was al beklonken, maar moest nog in ieders hoofd de juiste lading krijgen. Dwars tegen de briefing in, stelden we een bioscoopcommercial voor. En ondanks de tegenvoorstellen van collega’s van toen, is die commercial er ook gekomen. Een volle minuut film, voordat de hoofdfilm in de bioscoopzaal begon. De kijker werd meegenomen in een duistere wereld waarin protagonisten op weg zijn naar ‘something unusual’. Alle neonlichten uit de Euregio, een hele rij figuranten, de gele Ferrari van Wehrens, alles dankbaar ingezet om de ontknoping te verhevigen: een Amerikaanse film trailer… van een lokale afzender.

Het hele idee van de live-tempel Nightlive was natuurlijk onzalig. Drie avonden in de week live-bands op het altaar, dat maakte geen kans. Een droom die Wehrens een paar jaar later moest laten schieten. Het kerkgebouw zal er nog eeuwen staan. En ook de commercial is – in zeer lage resolutie geüpload in 2006 – doorgedrongen tot in de catacomben van YouTube, om daar de eeuwigheid te trotseren. En als je die film door je wimperharen bekijkt – 16 jaar later – dan zie je daar nog steeds een on-Nederlandse minuut voorbij komen. Die ervoor zorgde dat bij de opening de rij bezoekers veel langer was dan de Nightlive-kerk überhaupt aankon. Regisseur destijds was teamlid Martijn Volleberg, nu alweer 14 jaar General Manager bij André Rieu Studio’s.

De werkzaamheid van film is van vele factoren afhankelijk. En het vak heeft door de analyse-mogelijkheden van het internet een enorme stuwing gekregen. Je kunt de werkzaamheid van online films behoorlijk goed analyseren. Het is zelfs mogelijk de sterke en zwakke momenten in een online video te meten. En dat is voor makers uiteraard een geweldig geschenk. De kijker uit 1998 herinnert zich het project van Lei Wehrens als een stoer en gedurfd concept, ondanks de fatale afloop. Maar de film zelf vloeit na een werkzame periode weg als hersenschim naar een vaag onderbewuste dat grenst aan vergetelheid. En deze kan nu nooit meer oproepen, wat het toen met je deed.