Begeertebeperking


Schermafbeelding 2013-12-20 om 22.28.40Stel jezelf eens de vraag, wat je zou doen met een miljoen Euro? Het lijkt misschien niet moeilijk een lijstje te verzinnen met kostbare verlangens. Een eigen zwembad, een tweede auto? Aandelen Twitter of toch onroerend goed?

Als je er langer over nadenkt, besef je dat méér bezit niet zal leiden tot meer geluk. Zo kun je maar in één auto tegelijk rijden. Hoeveel woningen heb je nodig om gelukkig te zijn? Niets zo onderhoudsgevoelig als een eigen zwembad. Als je zo’n extra miljoen gaat besteden, word je automatisch rentmeester van al dat bezit. En dat vergt aandacht, onderhoud, waakzaamheid en zorgen. Je kunt je wel veiliger voelen omdat je reserves hebt, maar het draagt in je geluk niets bij. Bezitsdrang is een oergevoel dat zich moeilijk laat onderdrukken. Ook ik voel nog altijd een Pavlov-golfje van geluk als iemand mij een gratis Telegraaf toestopt, terwijl ik die niet zal lezen. In mijn handen is dat meteen oud papier.
Jongere generaties hebben minder last van hebberigheid. Hun favoriete besteding gaat uit naar “quality time” met avontuurlijke reizen, muziekfestivals, mode en beter eten. Dat kost ook allemaal geld, maar bezitsdrang speelt geen rol. Deze generatie denkt kritischer na over gezond voedsel, verantwoorde kleding, studie, lichamelijke conditie en boven alles: aangenaam werk. Onder hen vind je veel zelfstandigen die van hun passie een vak hebben gemaakt. Bij een minimale omzet komen zij al prima rond. Omdat ze slim en bewust met hun bestedingen omgaan en meer delen, in plaats van kopen. Onder die kleine, alledaagse tendensen beweegt het brede fundament van ons denken. De westerse wereld staat immers voor de grootste mindshift die ze ooit gekend heeft. Omdat we allemaal weten dat er aan de grote hebzucht een einde zal moeten komen: “begeertebeperking”.
En wat te denken van al die ‘old school’ managers die onze bedrijven runnen? De klasse die leeft met de logica dat je bij aanvang van je carrière een hypotheek afsluit. En je werkzame leven lang deze schuld afbetaalt. Zodat je tijdig – liefst zo vroeg mogelijk – van je pensioen kunt gaan genieten met cultuurreisjes. Dat de dagelijkse job weinig stimulerend is, neemt de 50-plusser voor lief. Als het maar geld oplevert. Maar door de conjuncturele neergang is stilaan hun riante bungalow onverkoopbaar geworden. Het pensioen is deels verdampt door tegenvallers in beleggingen. Dus moet je onvoorzien nog jaren verder met die rotbaan.
Hun bedrijven worstelen met thema’s uit dezelfde kiem: ‘gaat het nu om winst of om woekerwinst? Om ontwikkeling van het bedrijf of slechts om de waarde van het aandeel? Willen we betrokkenheid of roofbouw? Gaan we voor transparantie of alleen maar voor de bonus? Hun klanten kijken geboeid mee, evenals het eigen personeel. De manager die toch kiest voor zichzelf, zal uiteindelijk – dobberend in het verwarmde zwembad – worden ingehaald door collega-bedrijven die het beter voor hebben met de mens en zijn planeet. Zij krijgen de trouwste klanten en het beste personeel. En presteren natuurlijk ook het best.

(Bewerkt uit een eerdere publicatie in opinieblad Zuid Magazine)

Ivan_Pavlov_nobel

Ivan Pavlov

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s