Begeertebeperking

Schermafbeelding 2013-12-20 om 22.28.40Stel jezelf eens de vraag, wat je zou doen met een miljoen Euro? Het lijkt misschien niet moeilijk een lijstje te verzinnen met kostbare verlangens. Een eigen zwembad, een tweede auto? Aandelen Twitter of toch onroerend goed?

Als je er langer over nadenkt, besef je dat méér bezit niet zal leiden tot meer geluk. Zo kun je maar in één auto tegelijk rijden. Hoeveel woningen heb je nodig om gelukkig te zijn? Niets zo onderhoudsgevoelig als een eigen zwembad. Als je zo’n extra miljoen gaat besteden, word je automatisch rentmeester van al dat bezit. En dat vergt aandacht, onderhoud, waakzaamheid en zorgen. Je kunt je wel veiliger voelen omdat je reserves hebt, maar het draagt in je geluk niets bij. Bezitsdrang is een oergevoel dat zich moeilijk laat onderdrukken. Ook ik voel nog altijd een Pavlov-golfje van geluk als iemand mij een gratis Telegraaf toestopt, terwijl ik die niet zal lezen. In mijn handen is dat meteen oud papier.
Jongere generaties hebben minder last van hebberigheid. Hun favoriete besteding gaat uit naar “quality time” met avontuurlijke reizen, muziekfestivals, mode en beter eten. Dat kost ook allemaal geld, maar bezitsdrang speelt geen rol. Deze generatie denkt kritischer na over gezond voedsel, verantwoorde kleding, studie, lichamelijke conditie en boven alles: aangenaam werk. Onder hen vind je veel zelfstandigen die van hun passie een vak hebben gemaakt. Bij een minimale omzet komen zij al prima rond. Omdat ze slim en bewust met hun bestedingen omgaan en meer delen, in plaats van kopen. Onder die kleine, alledaagse tendensen beweegt het brede fundament van ons denken. De westerse wereld staat immers voor de grootste mindshift die ze ooit gekend heeft. Omdat we allemaal weten dat er aan de grote hebzucht een einde zal moeten komen: “begeertebeperking”.
En wat te denken van al die ‘old school’ managers die onze bedrijven runnen? De klasse die leeft met de logica dat je bij aanvang van je carrière een hypotheek afsluit. En je werkzame leven lang deze schuld afbetaalt. Zodat je tijdig – liefst zo vroeg mogelijk – van je pensioen kunt gaan genieten met cultuurreisjes. Dat de dagelijkse job weinig stimulerend is, neemt de 50-plusser voor lief. Als het maar geld oplevert. Maar door de conjuncturele neergang is stilaan hun riante bungalow onverkoopbaar geworden. Het pensioen is deels verdampt door tegenvallers in beleggingen. Dus moet je onvoorzien nog jaren verder met die rotbaan.
Hun bedrijven worstelen met thema’s uit dezelfde kiem: ‘gaat het nu om winst of om woekerwinst? Om ontwikkeling van het bedrijf of slechts om de waarde van het aandeel? Willen we betrokkenheid of roofbouw? Gaan we voor transparantie of alleen maar voor de bonus? Hun klanten kijken geboeid mee, evenals het eigen personeel. De manager die toch kiest voor zichzelf, zal uiteindelijk – dobberend in het verwarmde zwembad – worden ingehaald door collega-bedrijven die het beter voor hebben met de mens en zijn planeet. Zij krijgen de trouwste klanten en het beste personeel. En presteren natuurlijk ook het best.

(Bewerkt uit een eerdere publicatie in opinieblad Zuid Magazine)

Ivan_Pavlov_nobel

Ivan Pavlov

Oplossing voor Limburg

duits-belgisch
Indien we de toekomst van Limburg in handen leggen van economen, krijgen we een vervolg op 50 jaar achterstand. Een laffe slalom waarbij we steeds nét te laat zwenken en veel hekjes missen. In elk geval geen doorbraak voor Limburg. Laten we de weg naar een oplossing eens metaforisch benaderen.

Stel, Nederland is een lichaam. En welvaart is ‘suiker’… dan heeft Nederland een soort Suikerziekte. De Randstad ruikt naar Aceton en heeft branderige, rode ogen. De vermoeide slaperigheid in het brein ‘Den Haag’ is symptomatisch terwijl het hongergevoel groeit. Limburg is als de benen van dat lichaam met twee moeilijke voeten (Heerlen en Maastricht). Daar ontstaan dan ook wondjes die niet makkelijk helen. En omdat het zenuwstelsel hapert, onderschat de patiënt de ernst van de situatie. Zoiets leidt tot een catastrofale ontsteking waardoor benen moeten worden afgezet. Maar… schuilt in dat idee van een amputatie misschien een oplossing voor Limburg?
Kunnen we die pijnlijke benen van Nederland niet een tijdje laten behandelen door de buren? Kunnen we de Duitsers niet een miljardenpacht laten betalen om 10 jaar lang te beschikken over Limburg? En na die periode nog eens tien jaar lang revalideren bij de Belgen? Zo’n tijdelijke pacht heeft interessante voordelen. Dat heb ik een aantal jaren geleden gezien in Hongkong, de haven die door China werd verpacht aan de Britten. De Britten lieten deze kroonkolonie (toen 7.000 zielen) uitgroeien tot een van de meest succesvolle metropolen van de wereld. En droegen volgens het contract de stad weer over aan China. Overigens, in Hongkong spreekt iedereen meerdere talen vloeiend.
Als we vanaf 1 januari 2015 Limburg tot provincie van Duitsland verklaren – voor 10 jaar – gaat ons dat natuurlijk enkele nieuwe verkeersborden opleveren, andere telefoonnummers en wat extra werk voor onze gouverneur. Maar er komt ook een enorme investeringsgolf op gang en daarmee gepaard gaande uitwisseling van kennis en werk. Onze kinderen leren vloeiend Engels en Duits, zien hun achterland in één klap ‘vertachtigvoudigen’ en hebben met hun diploma’s veel meer kansen. Intussen kan meneer Rutte miljarden innen aan pacht zonder kosten, hetgeen de rest van de Nederlandse samenleving verder uit de put helpt. Over tien jaar loopt de pacht af en ligt er zo’n zelfde contract klaar met België. Daarin is bepaald dat het zuidelijke deel (de moeilijke voeten) onder Luiks bestuur komt en alles boven Susteren door de Vlamingen wordt bestuurd. Weer tien jaar later ontbinden we de pacht feestelijk en vormt onze mooie provincie het Euregionale hart van Europa.
Bedenk eens hoe dit de streek zou opschudden. Ingedutte bestuurders, advocaten en rechtbanken gaan van omscholing naar omscholing, zoals dat ook hoort. Ondernemers, dienstverleners en ambachtsmensen hebben de tijd van hun leven. Want waar beweging is, daar is werk. Kenniscentra, start-ups en opleidingen komen tot bloei. Iedereen maakt een ongekende metamorfose door. En dan bedoel ik ‘in het hoofd’. En daar gaat het om.