Samenwonen in Maastricht


Schermafbeelding 2013-03-07 om 12.44.14

Nog maar een maand geleden woonde ik nog in een groot huis. Te groot voor een 1-persoonshuishouding. En wie net als ik weinig thuis is, heeft al die kamers vol spullen en dozen al helemaal niet nodig. Dus heb ik toen even gedacht… moet ik als alleenwonende Maastrichtenaar in deze universiteitsstad een student in huis nemen? Iemand die soms eens kookt, of bereid is de tuin te wieden, voor mij eens naar de winkel wil gaan… dan is een van die rommelkamers toch wel vrij te maken, zonder dat ik daar een rekening voor stuur? Nu heb ik door mijn werk veel afwisseling en vertier, maar voor gepensioneerde senioren is dat vaak anders. Voor hen kan het lege huis een kooi van eenzaamheid zijn. En dan is het beschikbaar stellen van een kamer een handreiking naar contact. Al moet je wel afspraken maken natuurlijk.
Ik ken er genoeg, ouderen in Maastricht die best blij zouden zijn als er een kalme Duitse jongen of een aardig Hollands meisje bij hun intrekt. Iemand die vaak op de Universiteit moet zijn, maar ook af en toe informeert of alles goed gaat? Of hij iets kan meenemen uit de winkel of het vuilnis buiten zet? Die na het weekeinde uit die Heimat een choucroute voor twee meeneemt, of die op een vrije middag ramen lapt en het gazon maait. Als één op drie alleenstaande senioren zo’n overeenkomst zou sluiten, is de Maastrichtse capaciteit voor studentenhuisvesting meteen toereikend. Dan krijgen die senioren een veiliger gevoel, een socialer leven en de studenten minder behoefte om in het holst van de nacht lawaai te maken in de buurt.
Wat je ook aan ideeën bedenkt, er is altijd elders in de wereld iemand met hetzelfde bezig. Laat het nu een Duitse studente zijn, die mij toestuurt dat dit fenomeen al is uitgewerkt in 11 landen. En dat je de huur kunt vereffenen middels: één uur hulp per maand, per vierkante meter kamer. De koele berekening achter een oeroud sociaal beginsel: samen komen we er beter uit dan ieder voor zich.
Gisteravond woonde ik een lezing bij van Rector Magnificus Luc Soete. Een pragmaticus die het Maastrichtse Probleem Gestuurd Onderwijs een warm hart toedraagt, maar ook verklapt dat dit systeem succesvol is omdat de meest ijverige studenten de nietsnutten meetrekken in discipline. De menselijke factor is veel sterker dat het theoretisch model. Ik zal Luc Soete uitnodigen om eens in Keulen te gaan kijken hoe men daar het ‘kamerprobleem’ en ‘eenzaamheid’ heeft geschakeld in één oplossing. Wellicht een betere aanpak dan zo’n Calatrava campus in een stad vol eenzame senioren. Maastricht heeft overigens een buitengewoon rijk verleden aan het bieden van onderdak aan militairen, pelgrims en bedevaarders. Alleen al vanuit dat historisch perspectief zijn we zo’n oplossing aan onszelf verplicht. (De foto is van Bert Janssen ©2013)

12 gedachten over “Samenwonen in Maastricht

  1. Thank you very much Jean-Paul for sharing this excellent idea, which brought back a dear memory from my student time in Paris. When I went to study there, my grandmother invited me stay with her. She gave me my own room in her appartment and we became very close during the two years that we spent together. We took our meals together, watched the news and beautiful films on television and in the springtime, we had lovely walks in the nearby park. She was a very learned woman and we spent many long hours talking and exchanging thoughts about all sorts of topics. And for my birthday, she always took me to a play by Molière at the Comédie-Française.

    One of my friends at the time was a young girl who came from the central region of Auvergne. She also lived with an elderly lady in Paris whom she affectionately called “grand-mère”, although the lady wasn’t her real grandmother. My friend had met her through an advertisement in the paper. In exchange for free room and board, my friend simply had to help the 90 year-old lady out with the grocery shopping once in a while and some minor housekeeping. In fact, the main idea was that the lady’s only son, who lived elsewhere with his own family, felt safer knowing that his mother wasn’t all by herself, especially at night. In the weekend, my friend would usually stay in Paris with her “grand-mère” but there were times when she also wanted to go back home to visit her parents. On a few of these occasions, she asked me if I would like to replace her and spend the weekend with the elderly lady. The only thing I had to do was to stay in the appartment, perhaps do some minor shopping and read for her. And I would even get paid for my time, 1000 francs from Friday evening until Sunday night! That was a very generous amount of money and I was very grateful for my friend’s offer and trust. I have kept a very heartwarming memory of the few weekends that I spent with the elderly lady, who was one of the friendliest and most distinguished women I’ve ever met. She had a sweetheart (boy)friend who would come and visit her in the afternoon. I would serve them tea and they would ask me to read for them. I remember that which book it was: “Un animal doué de raison”, by Robert Merle. It was my first experience reading out loud for adults and it was wonderful to see how engrossed they would become in the story… They kept asking me: “Encore une page?” 😉

  2. Creatief dwarsdenken! De moeite waard om verder uit te werken. Universiteit, Gemeente, Ouderenbonden en V& V instellingen zouden daarbij de handen ineen moeten slaan.

  3. Leuk idee maar rammelt langs alle kanten. Heeft de student wel zin om de rol van mantelzorger op zich te nemen in z’n “vrije” tijd? Waar blijft de tijd voor sociale interactie tussen studenten? Ben je net van thuis weg, heb je je vrijheid, word die weer beperkt door de regels van een bejaarde…….. . Terugverwijzen naar de gastvrije mentaliteit gegrond in een verleden, is gevaarlijk. Het is namelijk ook een van de verklaring voor de introverte inborst van de maastrichtenaar, de “gène vaan us”-mentaliteit. (gasten vertrekken weer ≠ constructief naar de toekomst toe)

  4. Dank voor je analyse, Oscar. En je zult voor een aanmerkelijk deel gelijk krijgen. Het is ook zeker geen idee voor álle studenten. Er zijn genoeg jongeren die makkelijk een baantje vinden en liever gewoon 400 euro per maand huur betalen.
    Maar Maastricht heeft nu al 16.000 studenten. Relevante aantallen daarvan zien mogelijk wél een (tijdelijke) oplossing in dit concept. Denk aan eerstejaars die geen geschikte kamer kunnen vinden, die thuis al heel veel vrijheid hadden, die zo weinig mogelijk kosten willen maken, die goed met senioren kunnen opschieten…
    Ik schreef nergens dat Maastrichtenaren gastvrij zijn. Maar Maastricht kan zo’n enorme stroom ‘gasten’ niet negeren. Dus móeten we er oplossingen voor organiseren, en dát is historisch vaker gelukt. Bovendien is een mens nooit te oud om te leren dat een sociale, gastvrije opstelling je uit de eenzaamheid kan halen : )

  5. mooi idee Jean Paul. In luik werden een half jaar geleden ook vergelijkbare plannen gepresenteerd in de buurt St Gilles. Een van de ideeën daar was dat ouderen een sticker konden opplakken op de voordeur die duidelijk maakte dat de oudere een wasmachine ter beschikking had om in ruil voor een wasje voor de student een klusje te laten doen door de student. Een winwin situatie die ook nog eens de communicatie tussen beide groepen zou bevorderen……..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s