Geven, meer kun je niet.


wrapping japan

In Japan is het geven tot kunst verheven. Dan ben je er niet met een leuk presentje en grappig inpakpapiertje. In dit blog beschrijft Jessica Okui hoe je het inpakken van een cadeau betekenis geeft. Maar het is een Nederlander die nog een stap verder gaat: ‘giving is all we have’ zegt de website van Jeroen Timmers. En hij heeft gelijk. Al moet je daar misschien even over nadenken.
Bijna elk probleem van deze tijd staat in verband met inhaligheid. Het idee dat het vergaren van veel geld ons ‘groot geluk’ garandeert, is een wereldwijd verbreid idee dat in domheid nog niet is overtroffen. Zoek in je leven de volwassen mensen die gelukkig zijn en zie bij wie je uitkomt. In mijn vriendenkring zijn de gelukkigste mensen beslist niet de rijkste. Ze zijn kunstenaar, kok, iemand met een ambacht, zorgmedewerker, docent en journalist. En hetgeen hen verbindt is dat ze oprechte interesse hebben in sociale omgang, in het delen van hun inzet en kunde, in het maken van iets bruikbaars, iets moois of iets prikkelends. En als je er iets langer over nadenkt besef je dat juist deze mensen het ‘geven’ tot hun beroep hebben gemaakt. Ze geven alles wat ze hebben aan hun publiek. Kijk eens hoe gelukkig een zangeres wordt als ze haar song kan vertolken voor een luisterende massa. Tuurlijk, ze krijgt gewoon betaald, maar ze wordt door geld niet primair gedreven. En dat is natuurlijk anders bij de belegger, de speculant, de bankier en de gemiddelde aandeelhouder. Die benadert zijn werk in het beste geval als een hard spel waarbij knikkers gewonnen moeten worden uit de buidels van anderen. En zoekt zijn beloning in de haven van St. Tropez. Maar ook daar zie je ze nooit gelukkig.
Geluk is een keuze. En geven is het enige wat je hebt. En het mooie is dat in elke cultuur het geven van geschenken de cruciale emotie van genegenheid en liefde brengt. Zowel bij de ontvanger als de gever. Onbaatzuchtig geven… het heeft een ongekend diepe kracht. En iedereen lijkt dat te zijn vergeten. Vind je dat niet fascinerend?

Een gedachte over “Geven, meer kun je niet.

  1. Hello Jean-Paul,
    “Zowel bij de ontvanger als de gever”… I was thinking about this observation and suddenly remembered a story I would like to share with you. I had a conversation once with a German man who used to practise karate in his youth. He had reached a very high technical level but felt that he was still missing something… He felt the need to find out more about the spiritual dimension of karate as a martial art. So he saved money and travelled to Japan, where he volunteered to work in an isolated buddhist monastery high up in the mountains. He stayed there for six months and lived together with the monks in very basic conditions. Every month, they would to go down to the nearby village and knock on people’s homes to ask for alms in the form of food and clothes. He said that this task, for him, was the hardest part of his experience at the monastery, because he felt very uncomfortable about asking for charity from strangers. He was even reluctant to do it and asked the monks if he could be spared from it. But the monks refused his request and explained to him why this task was so important: by asking for alms, he was in fact giving others the opportunity to perform an act of giving. Seen from this angle, both the giver and the receiver were doing an act of charity… There is so much to learn from other cultures…! (It’s also explained here: http://en.wikipedia.org/wiki/Alms)
    Friendly greetings, Sueli

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s