Spelen met Vuur


comet

Mijn leukste speelgoed ooit was de ‘komeet’. Hoe je zoiets maakte las ik in het controversiële boek ‘the Painted Bird‘ uit 1965 van Jerzy Kosiński. Met ’n hamer en één spijker tover je een conservenblik om tot een gloeiend slingerwapen. Je steekt het blikje over een stuk brandhout en slaat er duizend gaatjes in. Dan maak je er een hengsel aan met stevig ijzerdraad, doet er brandend hout en mos in, zwiert dat geheel aan een touw in de rondte en ziet al snel het bruine-bonen-tin rood opgloeien. In korte tijd had de hele straat een komeet en kregen enkelen de withete slingerbewegingen al bijna om de oren. Je kon er prachtige lichtpatronen mee schilderen in de duisternis. Zo maakten we ook parachutes uit boterhamzakjes en schoten we grind met katapulten uit weckfles elastiek. Het plezier dat ik beleefde aan papieren pijltjes (uit oude glossy’s gevouwen) en de blaaspijp van elektriciteitsbuis is met een windbuks nooit meer geëvenaard. Al die restmaterialen bestaan nog steeds. Maar kinderen die zich daarmee vermaken zie ik nergens. Wel kunstenaar Rob van Acker die mij steeds weer weet te boeien met diezelfde jongensachtige speelsheid in zijn werk. Zijn producten kennen Afrikaanse precisie en herinneren ons aan de totale industriële afhankelijkheid (De lamp op de foto komt overigens uit Marokko en hoort er helemaal bij : )

2 gedachten over “Spelen met Vuur

  1. Ja, dat is lang geleden toen ik als jongetje van een jaar of 12 graag eens kampvuurtje wilde spelen. En kwam jij met een idee van een conservenblik met gaatjes dat hangt aan een ijzerdraad. Geweldig, toen ik dat rond zwaaide in het donker en het er zo uitzag als een komeet.

  2. Mooi geschreven Jean-Paul. Een herinnering ligt in een laatje te wachten tot iemand aan het greepje trekt.
    Dankzij jou was ik weer even terug in mijn oude straat: Van Heurenstraat 7 (al jaren geleden tegen de vlakte gegooid). Ik was denk ik zeven of acht toen ik met mijn vriendje Fransje Wentholt met een fantastische “mitrailleur” (een electriciteitsbuis met daar rond omheen, met wat toen nog cellotape heette, een cirkel van korte buisjes voor de “munitie”) via een open raam op de eerste verdieping, wel tien pijtles in het pas gestuukte plafond wist te laten hangen.
    Tijdreizen bestaat wel degelijk! Alleen moet wel even iemand anders op de knop drukken.
    Dank hiervoor Jean-Paul!

    Pierre Maas

    WordPress.com / Gravatar.com credentials can be used.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s