Hoe wordt Maastricht ooit openminded & moedig?


Als Maastricht ooit ergens in uitblonk was het wel in het gedoogbeleid. Volgens het imago van een paar jaar geleden kon je er alle soorten softdrugs kopen zonder gemopper van agenten of omwonenden. Of je kon er vijf, zes dagen per jaar trompetspelen tot 5 uur in de ochtend, tegen elke kerkmuur plassen en onherkenbaar verkleed als blote vrouw een krat bier achter je aan zeulen, de hele Vastenavond. Je kon er honderden vrachtwagens zand opkiepen om een strandfeest te bouwen of je zette er het hele Vrijthof af voor een vioolpartij, in Maastricht kon het allemaal. Haters van carillonmuziek accepteerden evenzo de nodige uren aan vrolijk bedoelde melodietjes en in de winkelstraten van Maastricht konden Balkan-accordeonisten vijf jaar lang één en hetzelfde nummer blijven spelen. Wie een hekel had aan toeristen op badslippers, paardentrams en een overbevolkte Servaasbrug zeurde nooit.
Maar er verschuift vanalles in het tolerante stadje aan de Maas. Eerst veegt men alle geparkeerde fietsen onder het tapijt, loslopende honden moeten aan de ketting, roken mag alleen nog in het kleinste kroegje (Café de Pieter, 15 stoelen) en op aangemerkte perrondelen. Dan veegt men het cannabis toerisme de stad uit, vervolgens bierdrinkend cafévolk naar binnen en tenslotte nog de stoepzittende burgers achter de ramen. Opgeruimd staat netjes, sjoen en sjiek.
Wordt het nu niet stilaan tijd dat we Culturele Hoofdstad worden? Waarbij een kunstenaar uit de echte wereld bedenkt dat zij/hij 118.000 vergulde hondenkeutels in deze stad wil verspreiden? Of een performance organiseert met de grootste euro-joint ever? Stel, er komen in 2018 zo’n vier miljoen bezoekers naar deze stad, laten we dan afspreken dat iedereen met een rode fiets deze overal mag stallen. En de ‘carillon vierdaagse‘ doen we op de Markt met de geluidsinstallatie van Rieu, zodat ze het “I can’t get no…” tot in Luik, Hasselt en Aken kunnen horen. En alle Maastrichtenaren wordt verzocht om de eigen fauteuils op het trottoir te plaatsen en passanten op badslippers te trakteren op koele witte wijn, die overigens vergoed wordt uit de extra inkomsten van parkeermeters en boetes. We vragen alle fanfares en harmonieën uit de omtrek aan te treden bij een doorlopend defilé op de trottoirs van café Zondag. Ga er maar vanuit dat dan in 2019 de notoire burgermansgeesten uit dit stadje aan de Maas zijn vertrokken naar de zwarte-kousen-streken en thee drinken achter de ramen daar. Te hopen voor hun dat ze bij Ton Stille wat nostalgische boeken hebben ingeslagen voor de koude winteravonden.

5 gedachten over “Hoe wordt Maastricht ooit openminded & moedig?

  1. Mijn man werd helemaal niet goed van de politie gisteren. Zien ze toch een gebruinde man, de mijne, met een fiat seicento even parkeren om twee jonge vrouwen met baby, baby buggy, tassen koffer, en kinderzitje uit te laten. Mijn dochtertjes dus met een fiks maxi baby . Ook dat mag niet. Ook niet vier minuten. Op de tram kon deze humane vracht niet. Te voet is niet de doen. Fietsend ook niet. Maar voor t station mag je niet even “zijn “. Met auto. Truttenbeleid. Intolerant Maastricht.

  2. Hallo Jean-Paul,

    Ben het helemaal met je eens. Ons land dreigt een intolerante politiestaat te worden. Onder de oorlog gaven ze wat idioten een uniform aan en ze werden trouwe dienaar van het systeem. Het heeft geen zin die zielige handhaver te bespotten of te berispen. Hij is slechts de uitvoerder van een beleid dat wordt gemaakt op het stadhuis en in Den Haag. Het bonnen uitschrijven is een vorm van inkomsten geworden. Wie de meeste uitschrijft is dus een goede employé en krijgt een bevordering.
    Leefbaarheid en levenskunst voert hen naar een onbekend gebied waar ze bang voor zijn omdat het niet te controleren valt.

    Sjiek en sjoen, Zuid-Limburg daar zul je maar wonen.
    Groet,

    Ton Stille

  3. Hallo Jean-Paul, hoe wil je culturele hoofdstad worden met een stad waar bijv. de stadsbieb het boekenbestand met 40% terugbrengt en een etage sluit (nee, niet die met het cafetaria), en waar een eigen orkest niet meer kan bestaan.
    Cultuur kan hier alleen gedijen bij voldoende bierinkomsten, op het Vrijthof dus. En waarom maak je je druk om drugstoeristen? De coffeeshophouders zitten al geruime tijd op Ibiza hoor!
    O ja en roken: er zijn mensen die daar ziek van worden, dat geeft dus ernstige overlast, niet vergelijken met een geparkeerde fiets of een vriendengroepje gezellig op de stoep.
    Er verschuift misschien iets, maar van enkele van bovenstaande zaken heb ik bepaald geen spijt! Onze stad is en blijft divers en kleurrijk, met of zonder drugstoeristen!

    Vriendelijke groet, Joop Speth.

  4. Hallo Joop,
    Ruis op straat rond drugstoerisme heb ik natuurlijk ook liever niet, al lig ik er niet zo van wakker. Wel ongerust ben ik over een afnemende tolerantie. En daarom dat ik een hele rij lokale opruim-maatregelen in één adem noem. Deze maatregelen dragen soms bij in leefkwaliteit – daarin heb je absoluut gelijk – maar slaan te vaak door in betutteling en intolerantie. Zo’n overheid handelt alsof wij allemaal kleine kinderen zijn die zelf geen enkele verantwoordelijkheid kunnen nemen. En geeft daar (ons collectieve) geld aan uit. Dat kan natuurlijk niet.

  5. Het is allemaal overduidelijk dat alle veranderingen weer onvrede teweegbrengen. Er zal nooit een gelijkheid zijn maar dat is ook het mooie aan het leven. Alles is in beweging en het één brengt het andere.
    Ik ben jaren terug van het drukke Amsterdam naar het rustieke Maastricht verhuist. Ik voel mij thuis in Maastricht ondanks dat ik er niet geboren ben. Ik zag in de cultuur een overeenstemming met de mensen uit mijn geboorteland Suriname. Het in ere houden van oude tradities. En een samensmelting van invloeden uit zuidelijke streken. Maastricht was het ‘buitenland’ de mensen stonden open voor het ‘vrije’ expressieve leven. Hoe mooier kon men zich dat wensen. Daarentegen kwam ik ook veel mensen hier tegen afkomstig uit de randstad die het chauvinisme niet konden verkroppen. Maastrichtenaren die altijd bang waren om veranderingen in hun leven toe te laten. Ik ben iemand die van het leven houdt en alle passie erin wil gooien om weer het allerbeste eruit te halen! Dat maakt alle mensen gelukkig. Mijn mening over deze veranderingen is dat er aan de weg van Culturele hoofdstad wordt getimmerd maar dat daarbij de passie niet uit de cultuur gedoofd mag worden. Door zoveel uit te bannen creëeren wij een wereld van eenheid maar zonder verschil en geen folklore. Een koude dode stad, doet mij verlangen te vertrekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s