Hoe wordt Maastricht ooit openminded & moedig?

Als Maastricht ooit ergens in uitblonk was het wel in het gedoogbeleid. Volgens het imago van een paar jaar geleden kon je er alle soorten softdrugs kopen zonder gemopper van agenten of omwonenden. Of je kon er vijf, zes dagen per jaar trompetspelen tot 5 uur in de ochtend, tegen elke kerkmuur plassen en onherkenbaar verkleed als blote vrouw een krat bier achter je aan zeulen, de hele Vastenavond. Je kon er honderden vrachtwagens zand opkiepen om een strandfeest te bouwen of je zette er het hele Vrijthof af voor een vioolpartij, in Maastricht kon het allemaal. Haters van carillonmuziek accepteerden evenzo de nodige uren aan vrolijk bedoelde melodietjes en in de winkelstraten van Maastricht konden Balkan-accordeonisten vijf jaar lang één en hetzelfde nummer blijven spelen. Wie een hekel had aan toeristen op badslippers, paardentrams en een overbevolkte Servaasbrug zeurde nooit.
Maar er verschuift vanalles in het tolerante stadje aan de Maas. Eerst veegt men alle geparkeerde fietsen onder het tapijt, loslopende honden moeten aan de ketting, roken mag alleen nog in het kleinste kroegje (Café de Pieter, 15 stoelen) en op aangemerkte perrondelen. Dan veegt men het cannabis toerisme de stad uit, vervolgens bierdrinkend cafévolk naar binnen en tenslotte nog de stoepzittende burgers achter de ramen. Opgeruimd staat netjes, sjoen en sjiek.
Wordt het nu niet stilaan tijd dat we Culturele Hoofdstad worden? Waarbij een kunstenaar uit de echte wereld bedenkt dat zij/hij 118.000 vergulde hondenkeutels in deze stad wil verspreiden? Of een performance organiseert met de grootste euro-joint ever? Stel, er komen in 2018 zo’n vier miljoen bezoekers naar deze stad, laten we dan afspreken dat iedereen met een rode fiets deze overal mag stallen. En de ‘carillon vierdaagse‘ doen we op de Markt met de geluidsinstallatie van Rieu, zodat ze het “I can’t get no…” tot in Luik, Hasselt en Aken kunnen horen. En alle Maastrichtenaren wordt verzocht om de eigen fauteuils op het trottoir te plaatsen en passanten op badslippers te trakteren op koele witte wijn, die overigens vergoed wordt uit de extra inkomsten van parkeermeters en boetes. We vragen alle fanfares en harmonieën uit de omtrek aan te treden bij een doorlopend defilé op de trottoirs van café Zondag. Ga er maar vanuit dat dan in 2019 de notoire burgermansgeesten uit dit stadje aan de Maas zijn vertrokken naar de zwarte-kousen-streken en thee drinken achter de ramen daar. Te hopen voor hun dat ze bij Ton Stille wat nostalgische boeken hebben ingeslagen voor de koude winteravonden.