De zon rijst.


Vanochtend ontving ik een mail van een Britse kennis uit Japan. “The news does not get better from Japan. The country’s spirit is really wounded. Japanese do not wear their emotions on their sleeves so it is not visible on the surface, but deep down there is a real sadness brewing.”

Terwijl de lentezon het straatbeeld opvrolijkt, voltrekt zich in Japan een ramp die waarschijnlijk al het voorafgaande zal overstijgen. Tot die conclusie moet je wel komen je als je op YouTube de lange documentaire bekijkt over het verloop van de zeer vergelijkbare ramp in Tsjernobyl. De opoffering die nodig is om zo’n catastrofe enigszins in te dammen is onmenselijk. De Soviets hebben destijds duizenden arbeiders, mijnwerkers, technici en militairen de dood in gestuurd om hun land en de wereld voor een nog veel grotere ramp te behoeden. Het resultaat is een nucleaire sarcofaag die je beter Doos van Pandora kunt noemen, want het bouwsel heeft de houdbaarheidsdatum al lang weer overschreden. Die ene kernramp is nog lang niet opgelost, of de volgende dient zich alweer aan.
Binnenkort verwacht ik twee Japanse studenten die via een uitwisseling kennis willen opdoen over Westerse Media. Aangaande de technologie zal ik ze weinig nieuws kunnen bieden. Misschien dat ik hen maar liever op het spoor zet van de Duitse omwenteling. Hoe dat land de transitie maakt van kernenergie naar akkers vol zonnepanelen. Ongeveer 20% van de Duitse energiebehoefte komt al van zonnecellen. In Nederland werd tijdens de Floriade van 2002 een zonnedak in gebruik genomen. In de 9 jaar die zijn verstreken, is er niets vergelijkbaars meer bij gekomen. En dat terwijl nabij Abu Dhabi de eerste CO2 neutrale stad een feit is; op basis van een enorme zonnecentrale. Opmerkelijk is dat de Arabische Emiraten de derde olie-leverancier ter wereld zijn. Die zonnecentrale is dus een veeg teken wat betreft hun eigen toekomstverwachtingen.
De Duitse investering in vele hectares glas werd al zichtbaar in de TV serie Tegenlicht van 2008. In de drie jaar die zijn verstreken na het uitzenden van de VPRO documentaire, heb ik nog geen pannendak zien veranderen in een zonnedak in het Nederlandse straatbeeld. We hebben onze tijd vooral besteed aan hypotheekrente en hoofddoekjes. Hoe ik dat die jonge Japanners moet gaan uitleggen, weet ik nog niet maar met wat geluk kunnen ze er smakelijk om lachen.
Eerlijk gezegd hoop ik dat ik vooral iets van hún kan leren. Ik leen namelijk graag uit de Japanse cultuur. Daarnaast heb ik al wat winkels opgespoord, waar je hoogwaardige ingrediënten krijgt uit de Japanse keuken. Trouwens, kom de 20e van deze maand naar het Japanse Pecha Kucha in Ainsi. Dan leer je mijn twee gasten vast kennen.

6 gedachten over “De zon rijst.

  1. Via Facebook heb ik een Amerikaan in mijn vriendenlijst die op circa 150 kilometer van de kerncentrale Fukushima woont en als leraar aan een universiteit werkt. Hij doet tussen de black-outs in getrouw verslag van de aftershocks en hoe het leven er langzaam op gang komt. En met langzaam bedoelt hij echt heel erg langzaam. Die naschokken zijn dan nog best hevig. Je ziet dat men elkaar er met humor toch bovenop tracht te helpen, maar onder de luchtigheid proef je de zorgen en vragen over de toekomst. Die kernreactor wordt echt als het grootste probleem gezien en dat vinden ze belangrijker dan een normaal ritme in hun dagelijks leven.

    In Limburg komt in 2012 ook een Floriade, de Gulpener Bierbrouwerij is er nauw bij betrokken. Misschien wel een idee voor je om daar je licht op te steken (op zonne-hersencellen :-))?

    http://www.floriade.nl

  2. Die kernramp ís ook van waanzinnige proporties. Alleen beseft dat nog niemand hier. In de veronderstelling dat het ons – op veilige afstand – niet zal treffen. Dat blijkt een enorme onderschatting als de overspannen heren van Tepco de boel niet oplossen. De Japanse cultuur staat hen niet makkelijk toe om hulp in te roepen. Iets wat in de Sovietunie een stuk sneller ging. En door de overheid met duizenden ‘vrijwilligers’ werd beantwoord. Bovendien ligt de reactor ook hier direct aan open water en is de kans op grote hoeveelheden plutonium in de oceaan groot. Als dat gebeurt, verandert onze wereld ook. En wel voorgoed.

  3. Ja, je hebt zeker gelijk, het verandert onze wereld ook. Het is niet de ver-van-mijn-bed show. Het leven in zee, de zeedieren, zeeplanten. Ik las laatst iets over zeereservaten, Marine Reserves. Het zou een oplossing/alternatief kunnen bieden op wat de mens vervuilt en vervuild heeft. In deze reservaten kunnen dieren ongestoord leven en herstellen, hun soort herstellen.

    Ik las dat je van een bepaalde hoeveelheid plutonium in het water (hoogradioactief), bloedingen kan krijgen. En een veel hoger gehalte aan een bepaald soort jodium in het zeewater, veel hoger dat ‘wettelijk’ is toegestaan. Wat voor schade zal dat niet al hebben op de dieren die in zee leven?

    Moest ineens ook aan Koersk denken.

  4. Ik las vanmorgen het volgende twitter bericht van collega Mac Funamizu uit Tokio: ‘TEPCO is planning to newly construct 2 more nuclear plants in Fukushima. I just don’t understand them’. …….

  5. Toen ik in Frankrijk op de middelbare school zat, leerde ik in mijn schoolboeken dat kernenergie heel goed voor Frankrijk was, omdat het “schone” energie was. Met mijn klasgenoten gingen we bijna ieder jaar op schoolreis naar de meest nabije kerncentrale in Chinon en kregen er heel strak geregisseerde rondleidingen die ons moesten overtuigen dat alles perfect en zonder noemenswaardig risico functioneerde. Ik hoorde laatst van een Japanse vriendin dat zij als kind precies hetzelfde verhaal over schone energie op school leerde.

    Twee zomers geleden was ik met vakantie in de Drome in het zuiden van Frankrijk en er was grote zorg ontstaan omdat er een “incident” in de naburige kerncentrale van Tricastin gebeurd was waarbij een grote hoeveelheid radioactief water in de naastgelegen rivier gelekt was. De vissen in de rivier waren dood gegaan en de (wijn)boeren in de omgeving waren bezorgd omdat het vervuilde water in het grondwater terecht was gekomen. Ik vroeg me toen af: wordt dit soort incidenten altijd vermeld?

    Ik vind het vreemd dat ik deze maand pas ontdekt heb dat er een grote kerncentrale zestig kilometer ten zuiden van Maastricht ligt. Zijn we hier veilig, als er daar iets gebeurt?

  6. Als je de reactor van Tihange opzoekt, hoef je maar een kleine 50 km naar het zuidwesten te gaan, daar ligt de centrale aan de Maas. De meeste dagen van het jaar waait de wind via Tihange deze kant uit. We zijn bij elke radioactieve stoomwolk de primaire slachtoffergroep. Als daar zoiets gebeurd zou zijn als in Fukushima, zaten we nu waarschijnlijk vanwege de radioactieve stofwolken, stoompluimen, Maaswater en grondwater in tentjes op de rotsen van Gibraltar, te wachten op toestemming om over te steken naar Marokko. En die toestemming gaat er dan niet komen natuurlijk 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s