De Top in Maastricht


De trappen van het Haagse congrescentrum voerden naar de grootste held die het universum van de jazz op dat moment te bieden had. Ik drong door tot op de eerste rij van het dakterras en zat op 10 meter afstand van McCoy Tyner. 25 jaar later – gisteren – gebeurt iets soortgelijks in Maastricht.

De hele fietsenstalling vol, dat heb ik nooit eerder meegemaakt bij het Mecc. Maar ook de parking is goed gevuld met alle kleuren nummerplaten. En in de corridors en trappenstelsels heerst een stijlvolle, aangename drukte. Ik zie bezoekers in alle leeftijden en dat stemt meteen hoopvol. Want de jazz kent heel wat overjarige volgelingen die niet op de evolutie van het genre uit zijn, maar op het conserveren ervan. Maar de pianoklanken van Joe Jackson bewijzen dat Mecc Jazz verdraagzaam omgaat met aanpalende invloeden. En dat is wat de jazz (net als onze samenleving) nodig heeft: invloeden van buitenaf.
Voor de bezoekers is er vanalles te kiezen want de organisatie heeft er een a-la-carte programmering van gemaakt. En dat niet alleen met het muzikale aanbod. Je kunt er van sushi tot patat vanalles eten en behalve tapkranen zijn er cocktails, bijzondere biertjes en zelfs oestermeisjes. Die laatste wandelen met bakjes oesters op de heupen tussen het publiek en kunnen de extase van het moment verder verhevigen.
Dat concert van Tyner zo’n 25 jaar geleden, staat nog steeds noot voor noot in mijn geheugen gegrift. Het was een ervaring die onwerkelijk ver boven het draaien van zijn LP’s uitstak. De man ging er vanuit dat de zaal haar huiswerk had gedaan. Na nog geen vier maten Afro Blue steeg het thema op naar hogere sferen en werd in zijn massieve pianospel alle herkenbaarheid van het stuk gekneed in de meest uiteenlopende gedaanten. Op die leeftijd ontdekte ik dat degene die dit principe van improvisatie ontgaat, jazzmuziek ervaart als een brei van noten zonder begin en einde, vol nerveus-makende wendingen, met de onvermijdelijke drumsolo als autistisch dieptepunt. Maar de x- en y-generatie hebben inmiddels zoveel muziek gehoord, dat er tegenwoordig weer voldoende liefhebbers te vinden zijn in de grote zaal die voor vanavond tot Bourbon Street is omgedoopt. Op het podium staat Wayne Shorter (1933), een saxofonist die met heel wat dinosaurussen uit de moderne jazz (maar ook daarbuiten) heeft opgetreden. Zijn kwartet zet een staaltje hogere wiskunde neer, waar wel wat toeschouwers aan moeten wennen, maar het is van onmiskenbare kwaliteit. Hij heeft zich blijkbaar niet laten verleiden tot het reproduceren van succesnummers als Speak no Evil of Freddy Hubbard’s Red Clay. Dat patroon zien we immers bij de meeste Jazzcoryfeeën van zijn leeftijd. Maar de vitaliteit van Shorter is bijzonder welkom in Maastricht en slaat aan. Zijn performen is authentiek en fascinerend. Even later sluit Trijntje Oosterhuis de avond af en sleurt daarbij het publiek de trappen af naar haar podium om te swingen. Op dat moment vertelt mij de grootste Jazzfan van de stad en mede-organisator Jean Haesen dat dit festival haar bestaansrecht in één klap heeft bewezen. Thuis kijk ik nog even op twitter onder #MeccJazz en lees ik uitsluitende lovende reacties op dit tweedaagse festival. Maastricht heeft er inderdaad alweer een top-event met Euregionale aantrekkingskracht bij. Diepe buiging voor Jean, de mannen van Clockround Events en alle andere betrokkenen. In een tijd van afkalvende cultuur krijgt Maastricht dit zomaar rond.

Een gedachte over “De Top in Maastricht

  1. spijt dat ik er niet bij kon zijn. Mc Coy Tyner heb ik frequent in Big Band setting mogen zien op NSJ en op wat destijds Jazz Mecca heette. Heb zelf nog mogen optreden aldaar met en wat een geweldige sfeer. Helaas werd het festival toen na 3 x niet voortgezet en ben aangenaam verrast door deze ontwikkelingen! Chapeau Maastricht Mecc. En team Maastricht voor deze visie, lef en durf. Lever kwaliteit en het publiek zal van verre toestromen. Was zelf vandaag op Davidoff Swiss Indoors ATP tennistoernooi in Basel en ook daar onder de indruk van hoge kwaliteit, kleine (lees:aangename) schaal en top spelers. Moge ook de kleinere steden die kwaliteit leveren de aandacht die ze verdienen. Als toeschouwers en genietende bezoekers de task om dit goede nieuws na te vertellen en het word of mou(se)th netwerk te activeren. Dank Jean Paul voor je inspirirerende verslag, hoorde soortgelijke geluiden van mn broer die er gisteren ook was… Volgens jaar doe ik mn best erbij te zijn, meanwhile grüezzi uit Basel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s