Hangmat vol gedachten

Naast de doorbraak van de lente is ook de aftocht van de zomer een moment waar niemand aan ontsnappen kan. De koelere avonden maken een einde aan besluiteloosheid en dwingen tot het maken van keuzes, het stellen van daden.

Op de laatste bruiloft van dit jaar staat iedereen te stralen in de zon. Nog een enkele zonnebril, maar vooral veel vakantiebruine koppen. Het echtpaar heeft elkaar wederzijdse trouw beloofd ‘voor alle dagen van hun leven.’ Dat lijkt me niet gering. Met zulke ambities is het geen luxe je katholieke survivalkit op te tuigen, te beginnen bij de ringen. Gezegend en wel schuiven ze over de wederzijdse vingers en nooit eerder was hun magnetisch veld – symbolisch dan – zo krachtig. Er volgen instructies omtrent de huwelijkskaars en een kerk vol getuigen luistert mee. De vlam is als een stille bewaker van alle feesten, maar dient ook te branden als het tegen zit. Van mij krijgen ze een Brazilian hammock, die claimt zo’n 300 kilo zwaartekracht te trotseren. Dus daar moeten ze voorlopig mee vooruit kunnen.
Waarom heb ik er niet ook een voor mezelf gekocht? Daar zou ik zelf ook eens wat vaker in moeten hangen. Op mijn dakterras hangen de beugels al klaar. Bizar dat je zulke ideeën krijgt als de laatste zomerzon aan de horizon afdruipt. Want zodra de Gleditsia’s voor mijn deur hun gele blaadjes als confetti over het trottoir uitstrooien, moet er vanalles besloten worden. Dus ben ik vandaag gekomen tot de uitmesterij van de mailbox. Je hebt geen idee wat daar allemaal uit tevoorschijn kwam. Meer dan 2.400 mails die zich in de loop der tijd in dat vergeten plekje hadden genesteld als gefermenteerde denkstof. Er zaten zelfs nog mails van overledenen bij. Het heeft even geduurd, maar nu staat mijn in-box op nul. Géén mails, alles opgeruimd. En ik ga een serieuze poging doen dat zo te houden elk einde van de dag.
Tegelijk moet ik de druk ook niet te hoog opvoeren, want er is al heel veel wél gebeurd deze zomer. Mijn vensters zijn alweer van dubbel glas, alle kozijnen in de nieuwe verf, diverse nieuwe gerechten uitgeprobeerd, het aantal lopende discussies op Linkedin gehalveerd en voor het eerst ‘golf’ gespeeld. Nu was dat laatste niet echt een doorbraak van talent, maar de inzet was er absoluut. En op de baan in Cadier en Keer kun je vast nog zien, dat ik er full swing tegenaan ging. Er vloog immers nogal eens een polletje mee. De enkele keer dat je zo’n eigenwijze bal goed raakt, is dan ook genotzalig. Een mogelijk plan dus voor een volgende zomer. Verder kan ik voldaan terugblikken op drie geslaagde Pecha Kucha bijeenkomsten, terwijl we nummer vier vandaag in de steigers hebben gezet. Ook hield ik nog een tamelijk groot aantal lezingen over Social Media en Internet Marketing en heb ik al bloggend de 20.000 lezers gepasseerd. Ik bestel dus maar beter die hangmat en beloof mezelf voor alle dagen van mijn leven, dat ik ‘s avonds al wiegend mijn zegeningen tel.
Tamara en Philippe wens ik een behouden vaart, een gelukkig en dynamisch leven in voorspoed en vruchtbaarheid. Maar vooral het vermogen om al hetgeen zich aandient te vertalen in positieve energie, wijsheid en zingeving. Daarmee kun je – daarvan ben ik overtuigd – de hele wereld aan.

Over de Piek

Het valt niet mee om overzicht te bewaren in een samenleving die ons doet duizelen in grote getallen. Die zo complex is, dat er helemaal niemand meer het geheel kan bevatten. Maar een beetje hoofdrekenen kunnen we natuurlijk allemaal.

Een jaar geleden nog maar stoof ik op een ferry door de haven van Hongkong, op weg naar een van de eilanden of het bizarre Macau. Hongkong is een icoon van de wereldeconomie op volle toeren en kent een niet geëvenaarde drukte. En met die drukte is de verkwisting van energie natuurlijk rechtevenredig. Ik heb eens uitgerekend hoe je het olieverbruik zou kunnen visualiseren. Door alle olievaten die we per dag in de wereld verbruiken tot een rivier te maken. Of beter gezegd, te vergelijken met een bestaande rivier. Alle getallen die je daarvoor nodig hebt, vind je terug in Wikipedia en zijn daar wetenschappelijk bevestigd. Ik kwam uit op het debiet van de rivier The Severn die trouwens als langste rivier van het Verenigd Koninkrijk geboekt staat (354 km). Hoe je je dat moet voorstellen? Ga gerust aan de oever van die rivier staan en stel je voor dat al het voorbij stromende water… olie is. En dat die massa een eindje verderop bijvoorbeeld in brand staat, zodat er niets meer van overblijft. Dan heb je een beeld van het wereldwijde olieconsumptie op dit moment.
Eerlijk gezegd viel het me nog mee, omdat het net zo goed een soort Danube (Donau, 2850 km. lang) van olie had kunnen zijn. De Severn kun je zien als een kleiner zusje van onze Maas (925 km). Maar we hebben het dan wel over een continue stroom die dag en nacht, zomer en winter door gaat. In de onopgemerkte kalmte van 1.000 barrels per seconde. 85 miljoen vaten per dag. Vandaag lees ik in de krant dat er in Moermansk een overeenkomst is getekend over het vaststellen van de grenslijnen boven de olievelden tussen Noorwegen en Rusland. Daar zouden onder de zeebodem zo’n 10 miljard vaten olie te exploiteren zijn. Als je dat uitrekent op een bierviltje kunnen we met die olie – als we die al boven de oceaanspiegel krijgen – ongeveer honderdvijftien dagen lang de wereldeconomie draaiende houden. Dat zijn vier maanden.
Wie heeft er ooit van de Hubbert Peak gehoord? Noem het gerust het keerpunt in het bestaansrecht van ons huidige olieverbruik. Het is niet ondenkbaar dat uitgerekend op dit moment die magische grens is bereikt.
Al drie jaar voor mijn geboorte – 1956 – voorspelde Geofysicus Marion Hubbert uit Texas dat de Amerikaanse olieproductie na 1975 zou dalen. Omdat de olievelden steeds moeilijker te ontginnen zijn en er tevens steeds minder nieuwe olie wordt gevonden. Zulke boodschappen zijn natuurlijk niet populair, maar de man kreeg wel gelijk. En het beangstigende is dat zijn theorie niet blijft steken achter de Amerikaanse grens. Wie met zijn methode de wereldvoorraad becijfert, komt tot de constatering dat in de krant van vandaag ook had kunnen staan, dat de wereldwijde oliewinning nu – op dit moment – over zijn piek heen is geschoten. En dat we ons moeten realiseren dat vandaag op elke vier gebruikte vaten olie… er maar één nieuw vat wordt ontdekt. Voor wie wil zien hoe dat uitpakt is de post-apocalyptische film ‘the Road’ een aanbeveling. Al hebben de Amerikaanse scenaristen daar nog een soort natuurramp aan toegevoegd, de strekking zal snel duidelijk zijn. Enfin, ik zal vast in de loop van de week ook nog wel een vrolijker blog schrijven.