Een Andere Blik


Ze houdt haar hand uitgestrekt in de hoogte, niet te missen. Haar glimlach straalt zelfvertrouwen en vriendelijkheid uit. En al dwaalt haar blik wat af bij het vragen naar mijn naam, ze zal hem deze avond zorgvuldig verbinden aan mijn stem.

De kleur roze is het laatst wat ze zag. Ze schreef tijdens een vakantie een echte meisjesbrief aan een vriendinnetje maar kon niet langer haar geschreven woorden in het gelid houden. Geleidelijk lost haar gezichtsveld op in duisternis. Esther is op dat moment 11 jaar en haar leven krijgt een ingrijpende wending. In de auto onderweg naar huis vraagt ze haar ouders of het dag is… of nacht, terwijl de zon glinstert in het asfalt van de autobaan. De vanzelfsprekendheid van alledaagse dingen is voorgoed verdwenen.
Nu staat Esther – 24 jaar later – in de zaal voor het gezelschap van een studiekring en tasten haar vingertoppen langs de randen van de toetsen van haar laptop. ‘Zien jullie nu twee geleidehonden op het scherm?’ Als een ijverige klas uit de basisschool golft er een ‘ja’ door de zaal, want iedereen is van goeie wil. En in feite gaat haar lezing over dat thema van welwillendheid. Het weggeven van verantwoordelijkheid, die anderen onmiddellijk op zich nemen. Een dagelijkse noodzaak voor Esther en tegelijk bijna een spel waarvan ze weet te genieten.
Inmiddels heeft Esther Crombag haar leven behoorlijk op rolletjes. Ze werkt als docente aan de Rechtenfaculteit in Maastricht en weet dat goed te combineren met de wielersport. Terwijl ik dit schrijf, fietst ze met een duorenner zesvoudig naar de top van de Alp d’Huez voor het goede doel.
Haar reactie op de vraag, hoe ze het zou vinden morgen weer te kunnen zien, is even verwarrend als begrijpelijk: “Het zou voor mij even problematisch zijn, als voor iemand van jullie die morgen blind zou worden. Vergelijk het daar mee. Want mijn leven is nu erg in balans. Ik schep mijn eigen beeld van de werkelijkheid en kan daar heel erg goed op vertrouwen. Mijn leven zou compleet ondersteboven liggen als ik weer zou zien”.
Haar grootste angst bestaat uit het vergeten van de dingen die ze in haar jonge jeugd waarnam. Zoals de verschillende kleuren, die ze nu uitsluitend uit haar herinnering zal moeten oproepen. Haar geheugen is daarentegen scherp getraind, hetgeen me opvalt bij de begroeting van enkele bekenden. Na een enkel woord stemgeluid weet ze feilloos wie tegenover haar staat. En ook in de grote zaal heeft ze een heel accuraat beeld van de setting en tafelschikking. Haar optreden is indrukwekkend en voor velen een regelrechte aanmoediging de levenslust nog eens kritisch te beschouwen. Die kans krijg ik meteen de volgende ochtend als daar een brief van het Justitieel Incassobureau op de deurmat ligt. Een rekening van 66 euro voor het fietsen door rood licht over een uitgestorven kruispunt in de ochtend van 24 april om 2.27 uur. Hetzelfde kruispunt waar Esther elke ochtend met haar geleidehond veilig de overkant moet zien te bereiken. Zo’n verbaal gaat helemaal nergens over natuurlijk. De zon schijnt… dat is wat telt.

3 gedachten over “Een Andere Blik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s