Gelogen of niet


Ik had me er op verheugd, de lezing van Geert Hommes. Op Google biedt zijn naam 70 verwijzingen naar publicaties over non-verbale communicatie. Dus moet zijn verhaal iets brengen wat mensen verwondert.

We hebben met de hele natie ademloos gekeken naar de mimiek, blikken en gezwegen momenten van Joran, die al rijdend in die SUV vol camera’s de ene verklaring na de andere aflegde. Maar er nooit bij vertelde wat nu echt waar was. Om dat oordeel aan Peter de Vries over te laten, lijkt me niet handig. En of Geert Hommes ons verder kan helpen, is de vraag.
In zijn betoog over het doorgronden van ‘sollicitatiegesprekken’ verdeelt hij de mensheid gemakshalve in drie groepen: rationele, emotionele en intuïtieve mensen. Rationele mensen – zoals oud minister Ben Bot – doen lang over een besluit, maar zijn standvastig en betrouwbaar. Dat kun je zien aan hun gezicht: weinig emotionele trekken en bewegingen. Dat gaat heel anders met emotionele mensen: hun gezicht is expressief en heeft het dus maar druk met het trekken van plooien en bulten. Emotionele mensen gelden volgens Hommes als snel overtuigend maar onbetrouwbaar op langere termijn. De intuïtieven zijn het minst grijpbaar. Balkenende zou volmaakt tot deze categorie behoren. Het type kenmerkt zich door conflictvermijding en uitstel van besluit. En dat zie je blijkbaar aan hun pruillipje en babyvet in het gezicht. Bij sollicitatiegesprekken, zo is Hommes’ aanbeveling, kun je maar beter rekening met die karakters houden. Het nuanceert de verwachtingen een beetje.
En dan is er nog de ontmaskering van de leugen: Knippert iemand na zijn statement nadrukkelijk met de ogen, dan is dat een ontladende reflex van een ongewone inspanning, die op een leugen kan wijzen. Want liegen kost extra energie. Doet die persoon dat bij twee of drie controlevragen opnieuw dan neem er maar vergif op in, zo is de theorie. Het klinkt mij als een simpele hypothese in de oren. Eerst de hele mensheid terugbrengen tot drie soorten, dat gaat al tegen mijn besef van diversiteit. En dan ook nog eens alleen maar naar de oogleden blijven staren om de leugen te ontmaskeren? Dat Barry Goodfield die behalve een eigen TV-show ook zijn eigen instituut oprichtte hier hoge kijkcijfers mee haalt, kan ik me voorstellen. Maar hoe is het denkbaar dat zo’n simpele en zichtbare reflex in de afgelopen 2000 jaar nooit iemand is opgevallen?
Niets zo fascinerend als non-verbale communicatie, maar deze lezing op de dinsdagavond hoorde niet thuis in een studiekring maar op de politieschool. Daar houden ze van de zwart-wit aanpak (ofschoon ik nog steeds geen verbaal heb, trouwens). Misschien deugde slechts de titel van de lezing niet, want in mijn beleving gaat “non-verbale communicatie” over de waarneming van top tot teen, inclusief motoriek, kleding, huid, tempo, stem en geur. En daar zou ik wel eens wat deskundigen over willen ondervragen.

Een gedachte over “Gelogen of niet

  1. Zo te horen een kromme tenen bijeenkomst. Ik ben het helemaal met je eens.
    Misschien dat een HSP’er je uitstekend helpen bij het waarnemen van non-verbale zaken. En dan heb ik het niet alleen over uiterlijke kenmerken en het knipperen van de ogen. Maar over het innerlijke, het pure, waar we via die non-verbale zaken blijkbaar zo naar op zoek zijn.
    Wat betreft sollicitatiegesprekken, ze blijven momentopnamen onder spanning.
    Dit vertroebelt het beeld sterk.
    Daarnaast de mens blijft de mens : uiteindelijk on(be)grijpbaar ….. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s