Kemp Komt


We waren gebleven bij de deurmat, vorige keer. En vandaag raap ik daar een stapeltje brieven, de krant en wat reclame op en blader dat meteen even door. Blijkbaar dwarrelt de bonte afspiegeling van deze tijd ongevraagd het huis binnen.

Kijk maar eens naar deze poging van C1000 om mij een kilo kip voor 4 euro te verkopen. Sorry C1000, je bent ‘niet slim bezig’. Ik eet geen treurig vlees, al geef je het mij voor niets. En zie, de Limburger lost een moordzaak op die gepleegd moet zijn in mijn geboortejaar. Een paar dagen geleden duwden ze nog een hele editie van 65 jaar oud door mijn bus. Is de krant er voor het nieuws? De timmerman stuurt zijn beloofde offerte in. Op briefpapier geurend naar houtkrullen. Ook ligt er zo’n kaartje van Google, dat ik mijn nieuwe account kan activeren. En is er een bankbrief, maar nu met mijn nieuwe pincode. Want zonder e-dentifier krijg ik geen rekening meer voldaan. De brief die ontbreekt is van de Politie, al kan de bekeuring nog altijd komen. De laatste enveloppe is van uitgeverij Vantilt, die een biografie aankondigt van schrijver en dichter Pierre Kemp. Dit werk is geschreven door Kemp-kenner Wiel Kusters, die zondag de 30e deze prachtige editie zal toelichten. Met de stapel papier ga ik naar het Nespressoapparaat en trek een nieuwe slee cups open. Zou ik nu echt – uit oogpunt van milieu – zo’n “Outpresso” moeten aanschaffen, waarbij je de gebruikte capsules leeg perst en dus kunt scheiden in metaal en GFT? Is dat zo’n mini-stapje naar die gedroomde 2.0 maatschappij? Behalve zo’n 20 jaar afvalscheiding is de echte, grote denkstap nog niet voltrokken. We doen wel effectief aan geboortebeperking (tenslotte leven we in dé krimpzone bij uitstek) maar nog niet voldoende aan begeertebeperking. Het ‘willen hebben’ loopt nog steeds op elk zinnig besluit vooruit. We zijn geconditioneerd op “goedkoop” en “gratis” en zullen nemen wat ons toekomt. Zulke reflexen zijn nauwelijks om te buigen en stemmen me weinig hoopvol over de hoognodige devaluatie van het begrip “bezit”. Als dat wereldwijd zou lukken, dan waren we ergens. En het lijkt erop alsof de Grieken ons daar een handje bij gaan helpen. Want nadat eerst Wouter Bos in zijn blinde paniek onze reserves – én ook nog een reuzenschuld – bij elkaar graaide, zijn het nu de Mediterrane streken en Ierland die onze laatste geloofwaardigheid van de wereldeconomische kaart afschrapen. Op de achterkant van een sigarendoos kun je uittellen dat we geen enkele kans maken die schulden ooit nog in te lossen. We mogen heel blij zijn als de Chinezen ons weldra een aanbod zullen doen, dat we onmogelijk kunnen weigeren. Geen idee waar dit volk beslag op zou willen leggen. Als ik president Hu Jintao was – de leider van 1.338.612.968 Chinezen – zou ik met gepaste muziek de Europese schuld kwijtschelden in ruil voor alle ideeën, octrooien, patenten, uitvindingen en mooie plannen, vertaald naar het Chinees uiteraard. Want aan ideeën hebben we wel het een en ander. Dat vormt tevens het laatste kapitaal van de 830.452.729 berooide Europeanen. Enfin, niet cynisch worden nu. Ik ga mijn buurman Wiel Kusters maar eens een ouderwetse felicitatie sturen met zijn prachtige titel Officier in de Orde van Oranje Nassau. Zodat ook op zijn deurmat vandaag nog iets aardigs te vinden is. En dat nieuwe boek van hem, met leeslint en kleurplaten… dat moét ik hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s