Halt. Politie.


In mijn ooghoek zie ik de politiewagen schuin achter me rijden, terwijl ik stevig doortrap op mijn fiets. Het is twee uur in de nacht en het kruispunt aan de Wilhelminasingel is uitgestorven. Ik besef dat het een regelrechte provocatie is, maar besluit gewoon door het rood te fietsen. Want hier nu stoppen is regelrechte onzin.

Achter me hoor ik de banden van de politiewagen schuren over het wegdek, alsof men de jacht op een crimineel heeft ingezet. Ik heb in elk geval niets gedronken, mijn licht functioneert. En het duurt inderdaad maar enkele seconden voor de wagen naast me stopt en een blonde juffrouw in uniform aan het venstertje me met gespeelde kwaadheid vraagt of rood licht voor mij niet geldt. Jawel, ook voor mij, beaam ik meteen. Al moet u toch toegeven dat het een volstrekt verlaten plein is nu. Kunt u zich legitimeren? Mijn hand tast naar de beurs met daarin het rijbewijs in mij binnenzak, maar die ligt nog op mijn werktafel. Na het sms-je van mijn dochter ben ik iets te snel in het colbert geschoten en heb de beurs op tafel laten liggen. Nee, niet bij me. De stemming daalt en ook de chauffeur bemoeit zich nu met de wetteloze arrestant in pak op sportfiets, die er gehaast uit ziet. Waar ik naar op weg ben? Als u het goed vindt bel ik eerst even mijn dochter, ze heeft me gevraagd haar op te halen. Dus staat ze nu op de Markt op me te wachten en ik wil graag dat ze veilig thuis komt op dit uur. Want er is op vrijdagavond een hoop dronken volk op stap en ik vind dat geen omgeving voor een meisje van 18. De setting vervreemdt, nu de twee in de gaten hebben dat ze met het oplossen van het ene probleem een ander probleem op gang brengen. Ik geef u toch een bon. Belt u maar met uw dochter, ik schrijf alvast. Ik roep af en toe een stukje postcode, mijn adres en krijg mijn dochter niet aan de lijn. Haar voicemail springt meteen aan. En waarheen gaat u daarna? Naar huis natuurlijk, zeg ik naar het openstaande portierraampje. We sturen het verbaal wel op, rijdt u maar verder. Op volle snelheid fiets ik de Wilhelminabrug op en herinner me dat ik zeventien jaar geleden ook werd aangehouden. De roestige VW Golf die ik toen als tweede auto had overgenomen werd op een natte winterdag door een motoragent naar de vluchtstrook van de autobaan verwezen. Ik bleek de APK keuring nog niet te hebben geregeld. Bovendien vond hij de banden absoluut te kaal. Die agent informeerde ook – zo goed als onverstaanbaar van achter de natgeregende klep van zijn helm – naar al mijn adresgegevens en schreef een bon uit. Ik stond daar toen precies zo, lijdzaam in pak zonder te protesteren. Liet me maar gewoon nat regenen, toen hij nog een keer om de auto heen liep. Op de achterbank zag hij de twee lege babystoeltjes vastgesnoerd, met daartussen een immens pak Pampers en een tas van de Aldi. Zijn beeld van een sjacherende rommelaar in oude auto’s veranderde wellicht in dat van een overbelaste, werkende tweelingvader met torenhoge gezinskosten. Hij moet de doorslag van het verbaal een paar kilometer verderop in de berm hebben gegooid want die bekeuring heb ik nooit ontvangen. Ik ben benieuwd wat die twee van gisteravond ermee doen. Mijn dochter krijgt volgende keer in elk geval geld mee voor een taxi.

5 gedachten over “Halt. Politie.

  1. 1x per week wordt ik, op de fiets, op het Tongerseplein door zowel afslaande auto’s – richting Pr. Bisschopsingel & auto’s die vandaaruit de rotonde oprijden – (tot nog toe) bijna omver gereden (de kleur van het nummerbord speelt hier – moet ik helaas toegeven – een rol). Waarom zie je politie altijd als het niet belangrijk is en nooit als je op de fiets bedreigd wordt?

  2. Hoi Jean-Paul,

    Vroeger was het nog mogelijk om eigenhandig onder je boete uit te komen in dit soort situaties. Je gaf gewoon een valse naam en adres, geen haan die er naar kraaide. Helaas (in dit soort situaties) moet je tegenwoordig overal je id meenemen. En jammer genoeg voor je… ga je denk ik die boete gewoon op de mat vinden.

    gr,

    Jorg

    http://www.koersvandedag.nl
    voor de allermooiste fietsblog

    • Oh Jorg, dat zou ik nooit doen, een andere naam opgeven. Afgezien van mijn onvermogen een aperte leugen te verkopen, combineert dat slecht met mijn trots. Je zou natuurlijk wel eveneens hún namen en voorletters kunnen vragen, die zullen ze je moeten geven, hetgeen hun machtsgevoel wel ondermijnt. Maar voor dat soort psychologische spelletjes had ik even geen tijd. We zullen zien wat de deurmat voor me in petto heeft. Ik houd je op de hoogte 😉

  3. Gewoon in pak op sportfiets je dochter op blijven halen!!! Zo leuk. Veel gezelliger dan een taxi.
    En dan gewoon stoppen voor een rood stoplicht. Kun je even op adem komen ….

    Doei,
    Jela

  4. Prachtig, de rigiditeit van onze sterke arm. Fijn dat er regels zijn maar erg jammer dat met name jongere politieagenten vinden dat alleen zij regels mogen ombuigen waar nodig.
    Ach ja, ooit moet je je dochter loslaten, gaat ze alleen over straat en zal haar eigen discussie aan moeten gaan met de politie. Ik kan me ergere dingen voorstellen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s