Storytelling


Na ruim een jaar lang ‘bloggen’ kunnen we de balans opmaken waartoe zo’n 80 verhalen hebben geleid. Want wat brengt het blog-fenomeen nu al die vlijtige schrijvers, die onbetaald hun ziel uitstorten? Waar leidt het toe, dat ongevraagde Storytelling?

Het leek even een soort Tupperwareparty te worden de workshop ‘Storytelling’ in de Kloosterbibliotheek van Wittem. Suzanne Tesselaar en Annet Scheringa wisselden bij hun voordracht beurtelings van microfoon, om elkaar van aanvulling naar aanvulling te helpen. Door het onhandig gerommel met de laptop van zoonlief, groeide de scepsis bij zo’n 80 communicatiemensen, die wel andere stories gewend zijn. Maar wie dat allemaal voor lief nam, kwam toch tot de essentie van de avond: verhalen hebben draagkracht door hun authentieke en narratieve werking. Want een verhaal dat eenmaal de aandacht vangt, dringt het geheugen binnen waar het zich nestelt in een duurzaam plekje, wachtend op reproductie. Op zichzelf niets nieuws voor iemand die meer dan 20 jaar films schrijft en maakt. Enfin, ik blog nu een jaar en schrijf alleen over dingen die me oprecht interesseren. Ik zal niets promoten uit een achterliggend belang. En het lijkt me zinnig het verhaal extra waarde te geven voor lezers, door verwijzingen en feiten. Wat ik misschien verzuim zijn opvallende illustraties. En wie veel lezers zoekt, blogt vaak en kort. Dat lukt me ook al niet. Ik omarm zelden het grote nieuws. En indien ik er wel door geraakt ben, heb ik een voorkeur voor de ‘achterkant’ in plaats van het uitvergroten van de emoties uit de media. Populaire bloggers doen dat wellicht anders.
En dan zijn er nog wat bevindingen die ik om me heen bespeur: bloggen op puur professionele basis werkt niet. Iets wat ‘bedacht’ is geschreven (en niet gevoeld) zal nooit de ziel van de lezer weten te bereiken, is mijn overtuiging. Geloofwaardigheid vergt engagement. En aangezien op het web geen enkel waarmerk voor echtheid bestaat, zal iedere blogger zélf moeten aantonen met zijn engagement, dat de bijdrage authentiek is.
De dames zijn inmiddels aangeschoven bij groepjes die elkaar onderling op verhaaltjes trakteren. Later in de avond zijn we deelgenoot van de analyse en horen we veelal in warme woorden, hoe gevoelig, onschatbaar en werkzaam de verhalen zijn. Je kunt je met recht de vraag stellen, wat er verder mee te doen. Daar kwamen slechts indicatieve antwoorden op.
Mijn eerste blog vorig jaar – kan ik tot in detail uitlezen – trok 12 lezers en is daarna zo goed als onvindbaar geraakt en mijn laatste blog werd tot nu toe 600 keer bezocht. Je kunt je afvragen wat je daar als blogger nu eigenlijk aan hebt. Bloggen kost tijd maar je beleeft gebeurtenissen intenser als je weet dat je er over schrijven gaat. Je waarneming wordt scherper en je betrokkenheid zichtbaar. Lezers spreken je makkelijker aan en gesprekken krijgen meer diepgang. Het geeft je ook het terugkerende besef dat alles wat je in dit leven doet, niet willekeurig is.
De dames “Storytelling” deden na afloop hun handeltje in gesigneerde boeken en beluisterden nog wat verhalen bij de witte wijn. Want stories kunnen wellicht niet zonder vertellers, maar al helemaal niet zonder toehoorders en lezers. Daarom mijn dank voor alle belangstelling in het afgelopen jaar. En tenslotte mijn belofte dat het nog even doorgaat.

7 gedachten over “Storytelling

  1. Waarde Jean-Paul,

    Mooie weergave van de essentie van die avond.
    En een fraaie aanzet tot een volwaardige ‘blog-o-sofie’.
    Ik blijf me aanbevolen houden voor je observaties.

    Hartelijks,

    Govert.

  2. Mooie analyse Jean-Paul, met gevoel geschreven.. Ja, “authentieke” verhalen geven meer voldoening zowel aan de schrijver als aan de lezers.

    “Bloggen kost tijd maar je beleeft gebeurtenissen intenser als je weet dat je er over schrijven gaat.”: zo ervaar ik het ook.. En door erover te schrijven, verwerk je ze ook beter en dieper.

    “En tenslotte mijn belofte dat het nog even doorgaat. “: please do.. 🙂

  3. Het is zo’n term uit de communicatie-wereld: ruis. Dat vind ik nog sterk eufemistisch, doorgaans, als ik weblogs lees en oorverdovend hoor schreeuwen. Jouw blog is lezen en luisteren naar klanken die er toe doen. Het is niet zomaar wat schrijven. Achter dat schrijven gaat dan ook nog een brein schuil. En een gedachtenwereld waar beweging snel, maar niet overhaast tot pauzeren wordt gebracht om er wat woorden aan te wijden.
    Het is alsof wat je oog ziet en registreert en wat voorbij de camera gaat, nu door woorden tot leven wordt gewekt. Maar het heeft ook telkens iets poetisch, toch. Hoe dan ook, gewoon m o o i. Geeft altijd wel stof tot (na)denken 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s