Wie durft?


Het vacuüm van de Nederlandse macht is compleet. En het kan nu ook echt alle kanten uit met Maastricht. Burgervader Leers neemt afscheid van zijn grote schare fans en criticasters en de gasten in het Maastrichtse stadhuis speculeren over de invulling van het vrijgekomen ambt.

Over Balkenende praat geen hond. We hebben al te lang naar de vastgedraaide Haagse politiek moeten kijken, dus wie is er onder de indruk als de machinisten nu zelf zeggen dat hun locomotief stuk is? Dat de man zich opnieuw verkiesbaar stelt, kan betekenen dat onze delta opnieuw een kleurloze, stationaire periode tegemoet gaat. Ik kan dat niet motiveren vanuit mijn politieke engagement, want dat is beperkt. Ik relateer dat slechts aan de x-factor. De x-factor is de eigenschap waarop men prille artiesten kiest uit een overaanbod van miskend zangtalent, in de gelijknamige tv show. Over de x-factor wordt graag mystiek gedaan, maar de essentie van het verschijnsel is erg simpel. Elk publiek – van academisch tot analfabetisch – beschikt over het vermogen om te voelen of iemand meent wat hij doet en zegt. We voelen redelijk goed aan of een zangeresje uit de Achterhoek zich emotioneel een wereldster waant.
Maar die authenticiteit aanvoelen in de politiek, is lastiger. Zelden was de x-factor in de politiek zo laag als nu. Het lijkt alsof deze Balkenende-generatie fulltime investeert in overleven. Hoe beroerd ook de peilingen, hoe groot de blunders, hoe ongeloofwaardig de uitspraak, het lijfbehoud staat altijd voorop. Ongeacht de overtuiging. Van Wilders weet eigenlijk ook niemand hoe authentiek hij is. We hebben hem dan ook nooit uit een ander vaatje zien tappen dan de ‘woede’. Als een B-acteur die maar niet van zijn boze typecasting afkomt. De politicus die een hoge x-factor werd toegedicht is natuurlijk Pim Fortuyn. In tegenstelling tot Wilders ‘boosheid’ bediende Fortuyn zich van de ‘spot’. Een zeer effectief wapen om kroonprins Melkert in één uitzending (op Youtube in 5 delen) neer te zetten als valse, norse klungelaar. De minachting leek daadwerkelijk uit de ruggegraat van Fortyn te komen. En het volk omarmde de man dan ook massaal. Echt succesvolle politici hebben zowel politieke slimheid als de x-factor. Ze zijn berekenend en weten tegelijkertijd de juiste emotie te timen in hun betoog. Chroesjtsjov was waarschijnlijk zo’n handige acteur. Hij maakte tijdens een van zijn speeches grote indruk door met een schoen op het katheder te slaan om zijn onverzettelijkheid kracht bij te zetten. Alleen een wakkere waarnemer achter hem zag dat Chroesjtsjov op dat moment gewoon twee schoenen droeg.
Welke burgemeester voor Maastricht onze Gouverneur binnenkort uit de hoed tovert, weet niemand. Je zou hopen dat zich iemand beschikbaar stelt met die zeldzame combinatie. En al zal het dan wel iemand uit het CDA kamp worden – met twee rode burgervaders in de grote buursteden – dan nog kan het alle kanten uit. Een kandidaat zonder gevoel voor authentiek communiceren, zou ik die functie toch afraden. Want baanbrekende besluiten nemen, louter op politieke grondslag lijkt nauwelijks reëel. Je zult in zulke bestuurlijke functies steeds vaker op basis van personality je publiek moeten mobiliseren. En dat kreeg Leers afgelopen vrijdag weer goed voor mekaar. Behalve voor Yves Saint Laurent (ik bezocht ooit de veiling van zijn huisraad, hijzelf was al overleden) heb ik nog nooit voor iemand langer dan een uur in de rij gestaan. Maar voor Gerd Leers doe je dat, want hij meent oprecht wat hij zegt. En over zijn politieke scherpte moeten historici maar oordelen.

Een gedachte over “Wie durft?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s