Stap 1


En hop… daar gaat Maastricht, uit de startblokken richting Culturele Eindstreep op de 2.018 meter. Vrijdagavond 8 januari was Guido Wevers de haas van het peloton die tegenover de Gemeenteraad draagvlak en motivatie bij elkaar moest praten in de hal van het Stadhuis. Een stijlvol startschot, maar waar begint de wedstrijd echt, rond Maastricht voor Culturele Hoofdstad?

Guido had er een fraaie setting van gemaakt met bewegend licht en strijkmuziek en betrok de raadsleden dicht bij de planning voor de komende decennia. Zodat niemand kon ontgaan dat er een visie is uitgerold. Gedeputeerde Wolfs was er ook bij en twitterde er al meteen een plaatje van. Laat dat gerust aan Guido over, hij is een absolute inspirator en zal de fantasie in de hoofden van de stadsbestuurders behoorlijk weten op te schudden. Zo is kunst tenslotte ook bedoeld, om ons perspectief te veranderen zodat we waarnemen met nieuwe blik. Topambtenaar Leo zum Vörde heeft dat in een helder betoog vastgelegd in ons cultuurmagazine Zuiderlucht.
Wie praktisch is, vraagt zich af waar binnen de stad Maastricht die vernieuwende cultuur haar ontsteking zal vinden. Niet bij de bestuurders zelf in elk geval. Zij noemen vaak de kunstenaarskolonie in het Landbouwbelang en in de brandweerkazerne de prominente broedplaatsen. Maar er is natuurlijk veel meer. In onze eigen T36 loods bijvoorbeeld maakt een groep kunstenaars opmerkelijk werk, waarvan vrijwel niemand het bestaan kent. Een van de meest indrukwekkende werkplaatsen, staat onder leiding van de kunstenaar Kaspar König. In zijn Artspace Rondeel Maastricht (ARM) heeft hij in drie jaar tijd een belangrijke schakel ontwikkeld in een internationaal netwerk van kunstlaboratoria. Kaspar en zijn collega’s doen opzienbarende experimenten en workshops. De projecten met geluid, installaties en dans zijn een ware aanjager in een stad die culturele snelheid moet maken. Maar als we Kaspar en de anderen niet heel snel te hulp schieten bij het behoud van de werkplaats, door het ondertekenen van zijn petitie, zal ARM zometeen naar het buitenland vertrekken. Een ramp, want zulke kunstenaars kunnen we niet missen in de race naar die grote ambitie in 2018. Zorgvuldig behouden wat we al hebben, is stap 1.
En ik hoop dat ons stadsbestuur inziet dat stap 2 bestaat uit het versoepelen van de regelgeving, waardoor meer culturele hindernissen worden weggenomen. Zodat er locaties tot werkplaats of atelier kunnen worden omgevormd en de openbare ruimte meer podium biedt. Zo heeft Maastricht al veel ervaringen met geluidprojecten op bruggen, optredens en films op alternatieve locaties. Als je met durf de regels versoepelt komen er vanzelf meer events. En natuurlijk, er is ook geld nodig (stap 3) voor artistieke projecten met internationale uitstraling, want die trekken makers en organisatoren aan. Je zult er immers voor moeten zorgen dat alle burgers binnen een grote actieradius kunnen meekijken naar de turbulentie. Daarom is er behoefte aan een katalyserend, Euregionaal communicatieplatform op internet (stap 4) waarop ook de TV in alle regio’s is aangesloten. Niet om geconserveerde cultuur als schuttersfeesten en prinsenballen uit te zenden, maar juist voor innovatieve events en projecten.
Enfin, ik ga te snel. Want de regie ligt in deskundige handen van Guido en de aankomst bij de finish laat nog een jaar of 8 op zich wachten. Er is natuurlijk geen mens die nu al kan voorzien hoe Europa er op dat moment bij ligt. Maar wil deze regio zo’n titel waarmaken, dan moeten we vandaag beginnen bij stap 1. Het koesteren wat we hebben. Als je nu 1 minuut de tijd neemt om Kaspar aan een extra handtekening te helpen, gaat ons dat nog lukken ook.
(link naar twitter)

Een gedachte over “Stap 1

  1. Inderdaad weet Guido het altijd fraai aan en in te pakken. Dat is tenslotte zijn métier. Of we het allemaal ook ooit mogen gaan uitpakken, hangt grotendeels af van de realiteitszin van alle betrokkenen. Voorzover realiteitszin in verhouding staat tot de noodzakelijke hoge ambities en oprechte bescheidenheid. Die is vooralsnog onzichtbaar, zolang de oude rocker Stijn Huijts vanuit zijn Heerlense niche ruzie blijft maken met de elegante francofiel Guido, en omgekeerd. Je krijgt de indruk dat beiden gebukt gaan onder een dijk van een ego en jaloers het eigen gelijk blijven bewaken. Het succes hangt niet af van een nominatie van Maastricht voor 2018, maar van de mate waarin wij met ons allen in onze regio duizend bloemen willen laten bloeien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s