Gratis Schoonheid


Bij toeval ontdekte ik iets moois op een forum over auteursrecht. En nadat ik dit pareltje deelde met Facebookvrienden kregen ook anderen glinsterende oogjes. Het is de internetfilm Sita Sings the Blues. Gemaakt door de Amerikaanse Nina Paley, na het lezen van het Indiase sprookje de Ramayana.

De Ramayana is een van de twee grote legendes van India. En Nina Paley heeft er een Indiaas-Amerikaanse animatiefilm van gemaakt die zowel uniek als innovatief is. De eerste indruk op het beeldscherm zal meteen doen denken aan gestileerd bloemetjesbehang uit een meisjeskamer. In tweedimensionale vormen, gebaseerd op cirkels, zien we extreem eenvoudige personages in bonte kleuren, die de prille kijker zullen verbazen. Want onze eerste indruk is dat zulke abstracte schepselen niet kunnen boeien door de onveranderlijk portretten en gebrek aan motorische dynamiek. Sinds Sneeuwwitje (Disney, 1937) zijn we immers verwend met fraaie bewegingen en meeslepende emoties in gezichtsuitdrukkingen. Nog steeds wedijveren de animatiestudio’s met elkaar om hun personages zo dicht mogelijk bij de realiteit te brengen. Bij Sita is dat heel anders: de beeldtaal is nogal statisch en symbolisch. Een huilende Sita is bijna dezelfde als een gelukkige Sita, maar dan met pruilmondje en tranen die vanuit haar ogen in een perfecte boog wegschieten. Maar wie deze film de eerste minuten het voordeel van de twijfel geeft, komt terecht in een verrassend speels verhaal met meerdere lagen en dimensies. Het is op momenten zo verfrissend dat je er spontaan gelukkig van wordt. En ik vraag me soms af waarom er niet al honderden van deze films bestaan, zo krachtig en werkzaam kan eenvoud zijn. Paley (van wie je denkt dat je haar kent uit de groentewinkel) heeft onder meer gebruik gemaakt van drie vertellers, die als Aziatische schaduwgoden kibbelen over de juistheid van de historie. En in weer een heel andere tekenstijl heeft ze ook een bijna autobiografisch verhaal van een mislukte liefde in de film verwerkt. Van scene naar scene houdt ze de kijkers in de greep en maakt er een prachtig geheel van. De muziek is van uitzonderlijke klasse en het heeft Paley dan ook de grootste moeite gekost om de muziekrechten te regelen. Want met haar eigen genereuze weggeven van haar creativiteit – de film is geheel gratis door iedereen te bekijken op het web – zijn de auteursrechthebbenden van de prachtige muziek van Annette Hanshaw het niet eens. En daarom probeert Paley nu het tekort via donaties te verwerven. Dat lukt haar inmiddels moeiteloos en maakt het de miljoenen kijkers ook mogelijk om hun waardering uit te drukken in een gift. Ook in die zin is het een heel eigentijdse vorm van distributie en vergoeding. Neem er gerust een avond de tijd voor om dit prachtige verhaal te bekijken en klik ook eens op de vele achtergronden bij Sita sings the Blues.
(link naar mijn twitter)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s