In bikini

060412_berlusconi_vlrg_4a.widecIedereen “neemt” het gelijk. Ook al denken we er allemaal anders over. Heeft Gouverneur Frissen vertrouwen verloren, of zich juist een ondernemende initiator getoond? Rommelt Gerd Leers met de Bulgaren, of heeft hij de Tefaf bij Maastricht betrokken? Is Balkenende een verscholen autist, of is hij een bestuurlijk genie? Je mag het allemaal zelf zeggen.

Dertig jaar geleden waren we het altijd eens. Er bestond maar één waarheid. De boeken van Wolkers waren rebels, de muziek van Bob Dylan revolutionair, in Vietnam had je foute Noord- en de goede Zuid-Vietnamezen en Kennedy was een held. Dat was makkelijk, al klopte er geen donder van. Maar nu kennen we meer waarheden. We zien de een na de andere bestuurder sneuvelen door publieke lynch-lust, om vrijwel niets. En anderen overleven de grootst denkbare ontsporingen. Als je vijftien jaar geleden zeggen zou dat er een president komt die zijn verkiezing behaalt omdat hij alle TV-zenders bezit en op die stations alleen nog dames in bikini laat optreden, had iedereen je uitgelachen. Het kan allemaal. Maar de behoefte aan nieuwe, begrijpelijke ijkpunten wordt er bij velen niet minder om. Lang niet iedereen is in staat tot het bepalen van een kritisch eigen standpunt. En die groep groeit nu met de dag. Het is juist deze massa, die steeds gevoeliger wordt voor de mensen onder ons die roepen dat ze het wél weten. Diane Benscoter heeft daar een beangstigende reeks voorbeelden bij, van mensen die slechts een enkel denkbeeld blind volgen. Omdat Diane dat proces zelf intens heeft meegemaakt, is haar analyse bij TED.com zo beklemmend. Hoe instabieler de groep rond een complex probleem… hoe groter de schreeuw om een simpele oplossing. En zulke oplossingen hebben altijd één gemeenschappelijk kenmerk: ze scheppen polariteit. Zij en wij. Goed en kwaad. Het is op dit punt dat Diane haar betoog afbreekt, terwijl ik me zit af te vragen wat je daar nu tegen kunt doen. Juist deze pluriforme wereld bevalt me het best en doet me elke dag weer verwonderd opkijken. Nee, ik verlang niet terug naar een wereld met een enkelvoudige waarheid, zeker niet. Maar als we niet uitkijken, gaat die er wel weer komen.