Koehandel voor Watjes


chinese schaarDe cultuur GPS voorspelde het al: wie zaken wil doen met China krijgt te maken met een ‘masculine’ attitude. Men heeft vooral waardering voor toppers en succesvolle mensen. Een waarde die in constitutie van elke Chinees ligt opgesloten. Dus horen kneuzen en zwakkelingen er gewoon niet bij.

Op de stoffenmarkt in Kennedytown zat ze te dutten, de oudste marktkoopvrouw. Het was zo’n mooi beeld, dat ik discreet de camera liet lopen. Een grijs, krom vrouwtje in haar nestje van duizend stoffen, opgestapeld aan alle kanten tot een toren van textiel, met daarin slechts een enkel venster met daar in haar knikkebollende gestalte. Ze is de pensioenleeftijd al lang voorbij, maar in Hongkong werkt iedereen gewoon door tot het leven zelf op is. Je leeft om te werken, is het idee. ‘Niets doen’ komt er nauwelijks voor en is heel slecht voor het ego. In heel Hongkong nauwelijks een bedelaar gezien. En zo heeft ook dit vrouwtje een plek gekregen die bij haar past. Ze hoeft niets te doen dan slechts lappen stof af te knippen en die te verkopen voor een goede prijs.
Waar in de wereld ik ook kom, de lokale markten sla ik nooit over. Want elke Souk, de Mercado, Marché of αγορά, evenals de openlucht slachterijen en visstallen, laten bij uitstek zien hoe een cultuur omgaat met haar alledaagse levensbehoeften. Een Chinese visboer werkt de hele dag met een groot, zwaar hakmes als gereedschap. Ook de kleinste vissen worden daarmee gefileerd. De chirurgische precisie waarmee hij zo’n verse Poon opensnijdt, zonder darmen of zwemblaas stuk te maken, toont een volwaardig ambacht.
Bij het vrouwtje wil ik twee Chinese schaartjes kopen. Voor mijn dochters die allebei linkshandig zijn. En voor linkshandigen is het nu eenmaal niet eenvoudig een geschikte schaar te vinden. Hier in dit textiele hoekje bij het vrouwtje dat inmiddels is ontwaakt liggen er zo’n tien. Veel logischer vormgegeven dan de scharen die we gewend zijn. Ze bestaan in wezen uit twee langgerekte losse messen, die tot handvaten zijn verbogen. Eenvoudig en eleganter dan welke andere schaar ook. Zowat elke dorpssmid in China kan hem produceren in een half uur. Ze noemt haar prijs. En haar toelichting om die vraagprijs vooral serieus te nemen, moedigt mij aan om af te dingen. Al versta ik geen woord Chinees, met mijn intuïtie voor andermans intenties is niets mis. Zo’n 120 HK Dollars voor een schaar. Dan lijkt mij 200 voor twee stuks best redelijk. Ze is meteen akkoord.. maar vindt dat ik er niets van heb terechtgebracht. Want dat is geen afdingen. Een relevant voordeel begint bij de helft. Met een wegwerpgebaar wendt ze zich van me af en hoeft niet meer te zien dat ik tevreden ben met de twee schaartjes, opgerold in een oude krant. Zo doe je geen zaken, moet ze hebben gedacht. We zullen nog heel wat moeten leren, willen we straks volwaardig deel uitmaken van een wereldeconomie waarin Chinezen en Indiërs de regie hebben.

Een gedachte over “Koehandel voor Watjes

  1. Ja fantastisch is dat, dat afdingen op die lokale markten. Ik vind het op een dans lijken die je samen maakt, waarin wel zeker regels gelden. Je status is afhankelijk van je kunde hierin.

    Maar om dat afdingen te leren hoefde ik het 20 jaar geleden niet eens zover te zoeken.
    In die tijd kwamen in onze toko nog wel eens Marokanen en Turken van het eerste uur voor een service beurt aan hun auto.
    En na de eerste keer leerden wij snel de rekening te schrijven nadat het afdingingsgesprek was afgerond, want anders ging je fors in de rode cijfers.
    Ook het geschreeuw en de armgebaren hoorden erbij – waardoor ik in het begin aardig geintimideerd werd. Mijn vader en broer waren er ongevoelig voor, en speelden het dramaspel met mimiek en geluid aardig mee.
    Daarna samen koffie drinken en tijd voor een praatje en vooral veel schouderkloppen over en weer.
    Die dag hadden wij altijd turks brood als avondeten, of vers fruit in huis !
    Hadden, want ze zijn inmiddels geintegreerd of vervangen door de volgende generatie die hun eigen garagebedrijven hebben opgericht in hun eigen wereld in die van ons.

    Ben benieuwd of het ons als Nederlanders lukt te integreren in deze globale wereld, maar heb er toch wel vertrouwen in – tenslotte is Nederland altijd een handelsvolk geweest op zoek naar alle werelden -ook de oosterse. Maar daarbij wat leven betreft ook nog altijd een eigen wereld creert te midden van die andere.

    😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s