Optocht van het leven zelf


Broonkprocessie in Eijsden. Stel je voor, in de verte tussen akkers en weidevelden nadert een traag heen en weer stappende harmonie, wiegend op subtiele tromslag. En bij elke stap verder uitgroeiend tot een lange colonne van vijf rijen dik. Achter het prikkeldraad slaan de pinken op hol als de blazers hun oeroude mars inzetten.

De Broonk van Eijsden. Zondagochtend trekt ze door de velden en de mensen van Caestert, Breust, Eijsden en omstreken zijn er voor naar de kapper geweest. Kostuums zijn gestoomd, jurken gestreken en gedecoreerd met de mooiste juwelen. Zowel de mensen in de stoet als de toeschouwers aan de kant spelen allemaal hun glansrol. Samen vormen ze de trots van het dorp en iedereen glinstert en straalt. Ik heb het geluk zo’n vijftien jaar aan de Voer gewoond te hebben en knik vriendelijk naar de aanhoudende stroom bekenden. Straks, bij het eerste glas onder de voorjaarszon praten we bij. En anders zien we elkaar op een van de avonden, komende dagen. Want de Broonk is het sociale ijkpunt waarbij de stand van zaken wordt getoond aan allen uit de gemeenschap. Snotjongens zijn grote kerels geworden en hebben hun vriendinnetjes binnen handbereik. De jonge vrijgezelle mannen zijn publiekelijk gedecoreerd met een wit strikje op het colbert, zodat geen enkele dochter hun beschikbaarheid kan ontgaan. Er ontbreekt niemand, huilende baby’s, mentaal zwakkeren, rolstoelers, iedereen is compleet en tegelijk volwaardig deelgenoot van het hoogtepunt van het jaar. Voor iemand die in de media actief is, voelt dit staaltje van traditie als een onwerkelijke meditatie. Want alles aan de Broonk straalt tijdloosheid uit. De muziek, het tempo, het vogelgefluit, het geroezemoes van de omstanders, het geloei van de runderen, de melange van 100 parfums en wierrook, het prevelende bidden van de senioren, de stralend witte communicantjes die bloemblaadjes strooien als in een paradijs, de jonkheid met hun vaandels en tot bloedens toe geschoren kinnen, de bestuursleden die hun hoge hoed afnemen met witte handschoentjes, het eremetaal glinsterend in de zon. Alles aan dit ritueel is voor altijd. En is niet uit het veld te slaan door verloederende zeden, Islamdiscussies, failliete banken, opwarming van de aarde en Mexicaanse virussen. Onze grote zorgen worden hier heel relatief. Want het is alsof we kijken naar de optocht van ons leven zelf. Dwars door alle levensfasen met hoogtepunten en tegenslagen heen. Ik kan iedereen aanbevelen in Eijsden te ervaren hoe bijzonder dat gevoel van eeuwigheid is. (de foto is van John Klijnen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s