Gekromde Tunnel

tunnel_houseAls ik mijn netwerk moet geloven: “langzaam trekt de strop aan in allerlei bedrijfssectoren. We hebben nu een aantal maanden ‘op de motor geremd’ maar het zal niet lang meer duren voor die motor nog slechts stationair draait en er ontslaggolven op gang komen.” Die signalen vang ik op uit mijn contacten in de bouwwereld, de economische wetenschappen en bij overheden.

In de banken, automotive, hypotheekverstrekkers en machine-industrie – lezen we elke dag – is de kommer en kwel al compleet, maar spoedig zullen ook andere branches er aan moeten geloven. Toch zouden we juist nu voor een omslag moeten zorgen. En meteen klaar moeten zijn om bij het licht aan het einde van de tunnel weer gezond te investeren. Ziet u geen licht aan het einde van die tunnel? Dat komt omdat deze tunnel – in tegenstelling tot de andere tunnels in de afgelopen 40 jaar – een forse draai maakt.  Ze is niet lang, maar vergt flinke stuurmanskunst. Er komt natuurlijk een nieuw soort economie op ons af, waarin op vrijwel alle terreinen anders gewerkt dient te worden. Beter zal ik die nieuwe wereld nog niet noemen, maar heel anders wordt het zeker. En de mediabranche is er een die dat volop gaat merken. De kranten en bladen bijvoorbeeld, zullen moeten samenwerken met internetredacteuren, evenementorganisaties, producenten en creatieve accountmanagers. Je kunt geen centimeters advertentieruimte blijven verkopen zonder ook oplossingen te bieden via andere media. En ook overheden zullen dat merken. Kon je als gemeente een paar jaar geleden nog een foldertje uitbesteden door drie offertes aan te vragen, dat systeem is inmiddels vastgelopen op onhoudbare protocollen. Het begint ermee dat een enkelvoudig foldertje totaal niet meer werkt. Dus moet er een geïntegreerd plan komen. Met complexere opties. En omdat het complexer wordt verloopt er bijna geen aanbesteding nog én correct én resultaatgericht. Met enige regelmaat zit ook mijn team in competitie met collega-aanbieders voor een overheidsopdracht. Daarbij stuurt de opdrachtgever – heel correct – de beoordelingscriteria en hun wegingsfactor met de vraag mee. Wie zich daar eens wat verder in verdiept ziet dat alle soorten bedrijven kunnen deelnemen in dergelijke inschrijvingen. Zo zijn er aanbieders die hun personeel opleiden in nieuwe technieken en komen met productinnovaties, met nieuwe markten, met impulsen voor de branche. Maar hun innovatieve kracht weegt niet echt mee in de beoordeling. Is dat wel slim? Want op die manier loopt de marginale zolderkamerondernemer met de klus weg omwille van het laagste tarief. Mij lijkt dat men bedrijven een index zou mogen toekennen die meeweegt op basis van hun bijdrage aan innovatie van de branche en maatschappij. Zo zorgen we ervoor dat niet de meest marginale, maar de sterkste ondernemers en initiators nog in leven zijn, als zometeen dat nieuwe licht uit die tunnel begint te stralen.

Made in Maastricht

MatyldaWim Ortjens legt ons op illustratieve wijze uit hoe je een kat vilt, om er een handtasje van te maken. En hoe kuikentjes uit dierenliefde door de shredder gaan. Ook is daar Fabian Seibert (Aken) die ons een collier toont dat als een tie-wrap alleen maar strakker kan worden aangetrokken.

Een morbide greep uit enkele presentaties op de Pecha Kucha Night in Ainsi, waar 12 sprekers het publiek trakteerden op hun inzichten en ideeën. Het format heeft zich in korte tijd bewezen, want ook deze zaterdag de 20e juni is de zaal zo goed als uitverkocht. Voor de stad Maastricht zou de Pecha Kucha (PK) licentie wel eens een van de springplanken kunnen worden naar de status van Culturele Hoofdstad. Want als je claimt met creatieve cultuur te komen, moet je internationaal op de kaart staan met je ideeën. Het aardige is dat die Maastrichtse internationale doorbraak met PK nu al stilaan in beweging komt. Bedenker van het rigide format is de Engelsman Mark Dytham, die zijn bureau in Tokyo runt. Al bij Maastrichts tweede PK Night kreeg onze organisatie een mail uit Tokyo, waarin Dytham met zijn team zegt “amazed” te zijn door de Maastrichtse aanpak. Ofschoon PK in meer dan 200 steden actief is, heeft men nergens in de wereld de registratie voor web-tv zo fundamenteel aangepakt. In heel wat zaaltjes staan oude dia-projectoren en hangen beddenlakens, hetgeen natuurlijk ook een prima resultaat oplevert. In dergelijke no-cost omgevingen worden evengoed prachtige ideeën en visies gelanceerd. Helaas worden die dan alleen maar door de aanwezigen gezien. En wat er zo uit de losse pols met een mobieltje wordt gefilmd is natuurlijk charming maar ook onverstaanbaar. En dat leidt niet tot kijkcijfers. In Maastricht gaat het vanaf dag 1 toch anders. En de wereld van design, kunst en andere creatieve sectoren nemen PK Maastricht dan ook snel serieus. Spreker Nick Decrock gaf gisteravond een mooie verbeelding van zijn overactieve levenshouding (Multitis). Dus vind je meteen zijn eerste reactie in zijn blog. Maar de sprekers zijn ook blij met de shortfilms die vanaf volgende week hun idee gaan uitdragen. PK liefhebbers zijn er wereldwijd genoeg. Zodat de bijdragen uit Maastricht in exponentiële aantallen gezien worden, gerelateerd aan het aantal toeschouwers in de zaal. Ook William Willems deed gisteren zijn bloemrijke verhaal over “Flowerbombing.” Terwijl hij dat al eerder presenteerde in PK nr I van Amsterdam. Niet zonder reden ook in Maastricht, want ook hij beschikt straks over een Engelstalige shortfilm, die zijn verhaal veel verder brengt dan de driehonderd toehoorders in de zaal. Made in Maastricht! Over de bijdragen die we gisteren gezien hebben heb ik alleen maar alle lof. De kwaliteit was hoog, de inventiviteit eveneens. Lonneke ten Hooven trakteerde werkelijk op bijzondere chocolade bonbons en Cyriel Kortleven bracht ons terug in het besef van tijd. Mij raakte vooral de textielkunst van Jeroen Vinken, de spontane energie van beroepsbloggers Stijn Peters en Matylda Krzykowski. Maar ook al die warme reflecties van de Maastrichtse bezoekers, die het uitgaansleven van zaterdagavond links lieten liggen om van deze derde PK Night in Maastricht geen woord te missen.

Spannende Minuten

E815S-X Je stapt in de lift en staat plots naast de baas van het concern waarvoor je werkt. Natuurlijk kun je hem zeggen dat later op de dag regen wordt verwacht. Maar misschien is het beter te melden dat het concern elk jaar zo’n 3 ton kan besparen, omdat jij een goed idee hebt. Je krijgt 24 etages de tijd, want dan stapt de Voorzitter Raad van Bestuur weer uit.

Als je het goed gedaan hebt, krijg je hem/haar straks aan de telefoon. “Kom me dat nog eens uitleggen, hetgeen je me vertelde.” Dat is de ultieme beloning van een goede pitch. Daarom kun je je op een Elevator Pitch beter slim voorbereiden. Elk woord is er een.. en er zijn er snel een paar teveel. Afgelopen woensdag heb ik in Amsterdam samen met mijn collega’s Stijn Halfens en Coen Schmitz zo’n snelle pitch opgezet voor twaalf sprekers. Het publiek bestond uit de bezoekers aan de Provada in de RAI. Op deze beurs voor aannemers, projectontwikkelaars en andere bouwers komt het aan op de ideeën. Wie een ander weet te interesseren voor een project, trekt de volle aandacht en.. investeringskapitaal. Uiteraard hebben we de sprekers méér tijd gegeven dan een enkele minuut. Voor dit doel bleek het Pecha Kucha model dan ook veel geschikter. Daarbij krijgt de deelnemer spreekruimte tijdens 20 eigen slides die elk 20 seconden geprojecteerd mogen worden. Vierhonderd seconden later is de beurt aan de volgende spreker. Het werd een overtuigende ochtend. Zoals bijvoorbeeld de Gemeente Weert. Sjo van de Eerenbeemt (Ama groep) beet de spits af en later nam Richard de Hoop het stokje heel goed over met ‘I feel Good.’ Weert stond stevig op de kaart en wist ook op de beursvloer met Carine Bongers de aandacht te trekken. Roermond had Lodewijk Imkamp ingezet, die heel poëtisch zelfs tussen de regels over zijn stad wist te communiceren. De tweede troef bleek een joker. De Belg Armand Schreurs kreeg de lachers op de hand met een aanstekelijk poppenspel. Er waren degelijke verhalen uit Sittard-Geleen (Pascal Wauben en Ruud Guyt) die bovendien de scoop brachten dat hun Fortuna een tweede leven kreeg. Reclamemaker Ton Florisson stak de loftrompet over Maastricht en relativeerde deze superlatieven met komische foto’s. En Venlo werd vertegenwoordigd door ondernemer Marcel Peters die zijn WTC plan ontvouwde in 6 minuten. Marcel Tabbers hield zich niet aan de spelregels maar wel aan de tijdspanne. Hij nam de honderd toeschouwers mee in een virtuele droomtocht door Venlo. Ook inspirerend natuurlijk. Tenslotte waren er nog twee korte voordrachten die de Provincie als geheel onder de loep namen. Martijn van Helvert deed dat met voorgenomen projecten, drank en clubliederen en Hans Kasper met feiten en cijfers die alle toehoorders weer op de grond deden landen. De pitch bleek een heel goed middel om pers en publicaties op te roepen. Dagblad de Limburger vulde er hele kolommen mee en TV Limburg vele minuten. Het succes van zo’n pitch is erg afhankelijk van de voorbereiding van de sprekers. En daarvan kan ik in dit geval alleen maar zeggen dat we écht talent hebben in Limburg. Wie dat allemaal zelf wil zien klikt hier voor de films.