Twitteren


grootestaat1900grootIn navolging van mijn dochters was aan Hyves niet te ontkomen. De aanvankelijke weerstand tegen dingen die tijd kosten en nog niet meteen hun nut bewijzen, heb ik getrotseerd. Vandaag maak ik de voorlopige balans op van een klein jaar Hyves, een half jaar Linkedin en nog wat Facebook en Plaxo. Wat heeft dat nu gebracht en wat kun je daar mee?

Al duurt het een hele poos voor je er een beetje in zit, Hyves herstelt adequaat de contacten die je al lange tijd had laten slingeren. Zonder dat je uitbundig gaat schrijven met iedereen, hou je toch voeling met bijvoorbeeld familieleden en buren. Ik ben op een normale manier tot 200 contacten gekomen. Om die allemaal vrienden en noemen gaat veel te ver, maar het zijn allemaal mensen die ik redelijk ken. Soms passeert hun foto, dan weer ’n stukje tekst, dus zie je heel geleidelijk mensen ontwikkelen en hun levens veranderen. Vielen de bezoekcijfers aan mijn Hyve aanvankelijk nogal tegen, toen ik met enige regelmaat foto’s en een stukje tekst toevoegde, liepen de cijfers snel op. Andere Hyvers willen tenslotte toch dat er gewoon iets gebeurt. Al die teksten en plaatjes heb ik 1 op 1 naar Albelli doorgestuurd, zodat ik er voor mezelf een aardig dagboekje aan overhield. Ik heb er zo’n 50 foto’s gepubliceerd waarvan slechts de helft portretten. Dat levert op jaarbasis zo’n 9.000 bezoekjes op. Gemiddeld kijkt iedereen dus ongeveer 1 x naar elk nieuw plaatje. Facebook is van een verwant principe. Ook daar gaat de beleving voor op de feiten. Ik heb er nooit iets bijzonders aan gedaan – bij gebrek aan een groot internationaal netwerk wellicht – en gebruik het slechts als distributieplatform van blogs. Bij Linkedin gaat het er serieuzer aan toe. Daar treft men elkaar met een hogere arbeidsmoraal en is het aantal contacten opgelopen tot 480 en ben ik in 16 groepen terechtgekomen. Dat laatste kan interessant zijn, omdat je deelname aan een groep ook actuele en specifieke informatie met zich meebrengt. En door de compleetheid van de meeste profielen zie je toch veel van mensen, waarvan je nog niet eerder wist. Er zit een statusbalk in alle netwerkprogramma’s en die heb ik zo lang als mogelijk vermeden. Jean-Paul gaat morgen met vakantie, vind ik nu eenmaal nogal schreeuwerig. Jean-Paul vindt het ook heel erg wat er in Apeldoorn gebeurd is, vind ik ronduit primitief. Het fenomeen van voortdurend roepen waar je bent, wat je denkt en doet heeft nu eenmaal iets zieligs. Iets eenzaams zelfs. Maar misschien lukt het me om het twitteren op een functionele, werkzame manier in te zetten. En niet steeds iedereen lastig te vallen met nonsens, maar met een vleugje functionaliteit. Enfin, het moet er allemaal van gaan komen. Zodat Second Life toch is begonnen.. ofschoon heel anders dan we hadden gedacht. Het is als leven we weer aan de oude dorpstraat, die we voortdurend heen en weer lopen. En iedereen ziet iedereen, soms met een nieuw pak, dan weer zittend bij de kapper, of met een spannend boek, met grote zorgen of een gulle lach. We zijn dus weer terug in 1959… (geschreven met i-phone, dat wel)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s