Ooggetuigen


zapruder_camera

Het ene moment sta je een gebruikt judopak aan te prijzen, een seconde later is er een sms met sleutelwoorden Apeldoorn en Aanslag. Twee seconden later heb je nu.nl op je mobiele en vraagt een passant, Hoeveel doden meneer?

 

Een van mijn oudste herinneringen galmt nog na door het trappenhuis van de flat waarin wij woonden. De bovenbuurvrouw riep mijn moeder, heb je het gehoord? Kennedy is dood. De naam zei me niets, maar door de oprechte schrik van mijn moeder zou ik het begrip Kennedy nooit meer vergeten. Dat moet op 22 november 1963 zijn geweest, ik was vier jaar. In Dallas zal het half een in de middag zijn geweest en ik heb geen idee van de tijd die verstreek voor onze bovenburen het nieuws op de radio hadden opgevangen. Het is bovendien wonderlijk dat men zo snel na de aanslag de persverklaring gereed had dat Kennedy inderdaad overleden was.
Het filmpje van Abraham Zapruder is decennialang de meest bekeken film aller tijden geweest. We kennen allemaal de schokkerige laatste beelden van John F. die naast zijn First lady Jacky in de Ford Lincoln wordt doodgeschoten. Zupruder draaide het overbekende materiaal met een Bell and Howell filmcamera – op de foto – en verkocht het filmpje de dag erna al aan Time Magazine. Het duurde echter tot 1975 tot het publiek het mocht zien. Zapruder kreeg de film terug en heeft het origineel tenslotte aan de Amerikaanse staat verkocht voor 16 miljoen dollar. Dat is een groot bedrag voor 486 groezelige beeldjes van 8 mm breed. Je kunt ze stuk voor stuk bekijken op http://www.assassinationresearch.com/zfilm/?NF=1  en je dan realiseren dat er in de 45 jaar die sindsdien zijn verstreken helemaal niet zo heel erg veel veranderd is. Ik zag de foto van de man die vandaag in dat zwarte wagentje reed, zijn hoofd onder het bloed en verantwoordelijk voor de dood van vier onschuldige omstanders. Mijn oudste herinnering dringt zich tegen de meest verse aan, zo verwant, ofschoon in hun uiteindelijke betekenis natuurlijk volkomen onvergelijkbaar. Tegelijk roepen deze verschijnselen als nieuwsfenomeen vraagtekens op. Over tijd, nieuws, snelheid, beelden, ons collectief verbonden zijn van seconde tot seconde. We hebben allemaal dezelfde vragen en voelen dezelfde verontwaardiging. Je zou kunnen zeggen dat nieuws en de emoties die daarbij horen als een soort golfbeweging en met de snelheid van een griepvirus over onze aarde spoelen. En we elkaar collectief in de greep houden van dezelfde emotie. Als een school visjes op de vlucht voor een roofvis. Wat een bizarre dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s