Van Vaardigheid naar Verbeelding


bestemmingsplan

We leren elk jaar wel iets nieuws. Een vegetarische kookcursus, de salsadans of het bespelen van een saxofoon. Maar wat raakt tegelijkertijd niet allemaal verloren, in onze zoektocht naar vaardigheden?

 

Het afdelingshoofd van het architectenbureau nam een gok, toen ik me aanmeldde voor vakantiewerk. Ik was 20 jaar en hij wilde me leren inkleuren met penseel en ecoline. Op die print van twee vierkante meter lagen alle kadastrale perceeltjes als puzzelstukjes tegen elkaar aan. Ze moesten stuk voor stuk de bijpassende kleur krijgen, die in de legenda werd toegelicht. Mijn chef nam dus een halve dag de tijd om mij het principe bij te brengen. En deed voor hoe je zo’n enorme print eerst vochtig opspant op een hellende tafel. Niet te vlak, niet te steil. En hoe je een kadastraal vakje kiest en je vergewist van de juiste kleur. En hoe je op het gedroogde papier met een marterharen penseel een horizontaal lijntje ecoline uitzet en die natte, langgerekte druppel naar beneden leidt tot het hele vakje gekleurd is en de laatste druppel weer wegzuigt in marterhaar. Hoe stabieler het tempo, hoe egaler de kleur. Hoe zorgvuldiger de randen, hoe perfecter het resultaat. En vooral: neem af en toe pauze en herstel van de inspanning, want als je jezelf uitput in concentratie, dan komt de fatale knoeipartij vanzelf en kun je helemaal opnieuw beginnen. Net als bij de middeleeuwse boekkopieerders: een enkele druiper of een inktvlek volstaat om twee weken werk te vernietigen. In de jaren daarna leerde ik met datzelfde geduld professioneel om te gaan met belichtingsmeters, filmcamera’s en montageapparatuur en tal van andere technische vaardigheden. Niets van dat alles pas ik vandaag nog toe, want ook de filmbranche is totaal veranderd. Zo zal het velen vergaan zijn. Hoeveel mensen zouden nog een sluitend kozijn kunnen bouwen? Een bakoven kunnen metselen? Wie zou nog een boek kunnen binden? Wie stemt je accordeon? Enfin. Laatst kwam ik bij de Gemeentelijke dienst voor bouwvergunningen en lag er een groot bestemmingsplan achteloos over een kast. Ik bestudeerde de kwaliteit die zo ongeveer perfect was en ik hoefde niet te vragen hoe dat kwam. Diezelfde tekeningen worden tegenwoordig namelijk geplot, met enorme printers die geen koffiepauze nodig hebben. Het vak van inkleurder is uiteraard verloren gegaan in automatiseringstechnologie. Toch ben ik blij dat in mijn herinnering dat gevoel voor de ecolinedruppel niet verloren is gegaan. En ik in mijn verbeelding nog steeds een onbelichte filmspoel in een magazijn krijg ingespannen. Je hoeft het gelukkig niet allemaal te blijven doen. Behalve het vak van schrijven, dat moet je wel blijven doen. Want schrijven is een vaardigheid.. die leer je nooit.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s