Onbevangen kijken


stella-trein

Hierbij verhef ik het vaderschap tot kunstvorm. En heb je dochters, dan zul je extra creatief moeten zijn om je rol te vervolmaken. En zijn je dochters zestien, kan alleen genialiteit je redden.

Gisteren reisde mijn dochter Stella naar Amsterdam en had daar haar toelatingsgesprek aan de Universiteit. Al loopt ze nogal voor op haar leeftijdgenoten, ze zet daarmee een grote stap naar zelfstandigheid. Op haar zestiende. Het is nog maar een kwestie van een paar maanden voor ze een baantje in de kroeg aanvaardt en haar nieuwe studentenkamer inricht naar eigen smaak. Als je je voorstelt dat die jongedame gewapend met een mapje kopies van ingestuurde stukken en een Engelse roman in de trein stapt, om uren later in de faculteit haar motivatie te ontvouwen in de Engelse taal, dan heb je een beeld van die missie. Datzelfde meisje met 334 hyvesvrienden, in ontreddering bij een kapotte fiets, met vragen als ‘..kun je me van het Gala ophalen om 4 uur?’ en ‘Eten we alweer pasta?’ is inmiddels toe aan zo’n grote stap naar zelfstandigheid. En al heb ik de hele dag haar mobiele telefoon bijna leeg gebeld om zo ongeveer van uur tot uur te weten hoe het gaat, toch voel ik alleen maar trots over de moed en wilskracht waarmee ze zo zelfbewust haar droom gestalte geeft. En ik heb geleerd mijn nodeloze adviezen – dat zijn er zo’n 60 per uur –  weg te slikken en hele stukken uit mijn wang te bijten om nieuwe ongewenste raad te onderdrukken. En haar alleen maar vragen te stellen, nooit antwoorden te formuleren. Want ze wil het heel graag zelf doen, dat uitvliegen en verkennen van deze absurde wereld vol tegenstrijdigheden en verrassingen. En dan neem ik haar bij thuiskomst in mijn armen en knijp ik haar ongeveer fijn, zo trots voel ik me dan.. en ben helemaal dankbaar dat ze mij door haar onbevangen blik, zonder enig oordeel of vooroordeel, deze gekke wereld opnieuw laat zien. Want dat is wat er eigenlijk gebeurt. Een vader zal moeten leren van zijn dochter, elke dag opnieuw. En dan te bedenken dat ik vader van twee meiden van zestien ben… en nog zo veel te leren heb.

Een gedachte over “Onbevangen kijken

  1. Hoe herkenbaar!! Mooi verwoord.
    Moeilijk niet, geen adviezen geven.
    Maar vlak de moeders niet uit. Het is ontzettend moeilijk om je kinderen de vrijheid te laten hun eigen keuzes en fouten te laten maken zodat ze ervan kunnen leren. Ik vind dat, als de kinderen helemaal zelfstandig zijn, dat bijna alle ouders op zijn minst een diploma moeten krijgen!!!

    Lieve groet van Hanneke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s