Witte Lamborghini


portrait

 
 

Ze bestaan nog steeds, stadsgidsjes die tot in detail inzoomen op kerken, stadswallen, de oude arena of een Romeinse vuurtoren. Het hoort bij onze cultuurmoraal dat we van een stedentrip een geschiedenisles maken. Toch zou ik ’n heel ander gidsje maken.

 

Laat je je ontvallen – vlak voor je verjaardag bijvoorbeeld – dat er een reis naar Budapest staat aan te komen, dan heb je in no-time weer een nieuw capitoolgidsje in de kast. Daarin staat de ene kleurrijke prent naast de andere, opengewerkt tot aan het altaar van de plaatselijke Mathiaskerk. Elk jaartal, iedere bestuurlijke draai in haar geschiedenis. Wie zo’n gidsje bij zich draagt, heeft in feite een docent geschiedenis op sleeptouw, die bij elk historisch gebouw een volstrekt verantwoord maar belegen verhaaltje opvoert. Is dat nu je ideale reisgenoot? Museumbeheerders zijn zich maar al te bewust van die verplichte bezoekjes door duizenden toeristen en noemen dat verschijnsel heel toepasselijk ‘cultuuraflaat.’ Zo zie je dat er sinds de pelgrimage uit vorige eeuwen maar weinig is veranderd. Maar ikzelf wil bij een reis toch ook eens beleven hoe de eigentijdse cultuur bruist en zindert van lokale dynamiek. Mijn reisgidsje zou bijvoorbeeld een geïllustreerd filmscript kunnen zijn, waarin je de actuele decors beleeft van bekende filmscènes. Maastricht leent zich daar trouwens bij uitstek voor. Blader maar eens mee door het hoofdstuk restaurants. In Gio’s aan het Vrijthof komt the Godfather met zijn zonen bijeen en prikt een vorkje mee uit de grote schotel vol zeefruit. Dat daarbij muziek speelt van El Domingo of Salvatore Macheda mag duidelijk zijn. Don Corleone zal best wat rode salsa pomodoro morsen op zijn omgeslagen servet, maar tot een bloedige schietpartij komt het vanavond niet. Gio’s is een plek waar personeel en figuranten zich volmaakt aan de scène aanpassen. In het gloednieuwe Gold Delicious speelt the Indecent Proposal, waar de smaakvolle linzensoep voorafgaat aan een likje goud-saus bij de Tournedos. Dan móet een man zich wel voelen als Robert Redfort. En Amelie werkt als serveerster in café Sjiek, met alle gevolgen van dien uiteraard. Ze speelt met Tout-Maastricht en koppelt tot haar grote vermaak allerlei vreemde combinaties aan elkaar. In deze lijst van restaurants vind je verder geen Michelinsterren, noch beschrijvingen over oude gevelstenen. Nee, je proeft er de geest van de ambiance en maakt je keuze voor de avond. En zo kun je overdag natuurlijk ook naar het Stadspark, waar twee Musketiers dueleren aan de Jeker, of naar de Sterre der Zee waar achter duizend brandende kaarsen een geheim schuil gaat – geborduurd in de mantel van Maria – waarin Da Vinci een hand moet hebben gehad. Enfin, je kunt er alle kanten mee uit en stimuleert de lezer in de belevenis van de stad. Dit weekeinde speelt een scène uit The Red Violin in Beluga Next Door, waar Tefaf standhouders hun stille verkoop rond een bloedrode Stradivarius voorbereiden. Wie er getuige van wil zijn, gaat aan de oesters in de bar. En in het MECC zelf stapt James Bond uit een witte Lamborghini, altijd gereed voor een charmante scène waarbij hij een van de bezoeksters een horloge ontfutselt, waarin een geheime decoder zit verborgen. Als je dat slim uitwerkt in een reisgids heb je de lezer echt een dienst bewezen, want iedereen heeft daarmee een impressie welk soort avontuur je te wachten staat. Uitgevers kunnen zich melden, ik begin er immers zin in te krijgen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s