Historieta


180px-bourgeon-cyann1

De Hogeschool voor de Kunsten in Zwolle zal vanaf september een fulltime opleiding tot striptekenaar starten. De eerste opleiding in Nederland waar talent zich kan bekwamen. Mij lijkt dat de ABK in onze regio ook stilaan zo’n stap moet overwegen. 

 

Blijkbaar is er na de eerste publicaties van Hergé zo’n 85 jaar nodig geweest om de strip serieus te nemen. Strips kunnen enorm communicatief zijn en wereldwijd is het medium al vele decennia lang volwassen. Ondanks mondiale verspreiding ontkennen kunstacademies de betekenis van de strip. Zelden hoor je van een stimuleringssubsidie of een studiebeurs voor striptekenaars. We kennen  de comics in Amerika, Manga in Japan en de Bande Dessineé in Frankrijk. Ook Spanje is een stripland, toch heeft de strip daar de min of meer minachtende naam Historieta. Nederlandse stripwinkels zijn vaak wat marginaal maar in Parijs ziet dat er al heel anders uit. Ook in New York zag ik onwerkelijk grote Comic Stores van meerdere etages. Boordevol titels en helden van wie ik nog nooit gehoord had. Het aanbod van albums loopt uiteen van kleine buigzame paperbacks tot grote luxe uitvoeringen in hardcover. Maar ook ik heb een haat-liefde verhouding met strips. In de winkel word je verlokt door de kwaliteit van het tekenwerk en de verbeelding van de scènes. Maar eenmaal thuis, lezend in kalmte gaat het net als met een roman en raak ik nogal eens teleurgesteld. Als je niet gevangen wordt door het verhaal, werkt het niet. Met andere woorden, zowel de kwaliteit van de scenarist als die van de tekenaar moeten in een mooie balans zijn. Heel vaak echter gaat de tekenaar heel geëngageerd met een beroerd verhaal aan de slag. Indien vorm en inhoud wél in balans zijn, dan schept zo’n album voldoening en komt soms tot ongekende hoogte. Dat is het meest te vergelijken met een aansprekende film. Jammer genoeg heb ik nogal wat boeken waarbij het scenario bedroevend is en het tekenwerk absoluut bijzonder. Maar er zijn ook prachtvoorbeelden. De Fransman Jacques Tardi heeft het slim opgelost als hij samenwerkt met succesvolle auteurs als Céline en Leo Mallet. Hij schreef trouwens zelf ook intrigerende en grensverleggende scenario’s. Zijn hoofdthema’s zijn de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog en het Parijs van inspecteur Nestor Burma. Heel bijzonder werk. Mijn absolute favoriet is François Bourgeon. Een Bretonse stripauteur die zijn boeken zelf schrijft en tekent waardoor een ongekende vrijheid ontstaat in de verhaallijn. Albums van Bourgeon kun je alleen met volle aandacht lezen, anders ontgaat je waarschijnlijk de essentie. Zijn mooiste epos heet ‘de Gezellen van de Schemering’ waarin hij de lezer meeneemt naar de rauwe, mystieke Middeleeuwen. In minutieus uitgewerkte platen komt elk detail aan bod. Deurscharnieren, gebruiksvoorwerpen, kleding, scheepsmateriaal, verlichting, ornamenten, alles heeft hij bestudeerd. Het verhaal zelf kent diverse lagen, die geleidelijk worden opgebouwd en tot een fraai hoogtepunt komen in de drie stevige albums. Echt een meesterwerk in de stripkunst. Mijn pleidooi voor de Maastrichtse academie gaat in de richting van een Stripopleiding, maar niet zonder ook een scenaristencursus te beginnen. Want wij leven in een wereld van verhalenvertellers. En dat moet niet alleen goed gevisualiseerd worden, maar ook goed geschreven. Onze regio is gelukkig rijk aan filmmakers, dichters, schrijvers, fotografen en performers. Maar de strip is dé vergeten, absolute kans. En in Zwolle hebben ze dat inmiddels begrepen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s