Zo’n mooie dag


mondriaan

 Op de 7e maart 1872 – dat is vandaag 137 jaar geleden – werd Piet Mondriaan geboren. Nu lijkt me 7 maart een beloftevolle dag om het leven mee te beginnen. De lente kruipt in de poriën van de huid en de zon maakt haar prille dansje met de schaduw, samen wentelend van ochtendgloren tot avondrood.

Gisteren werd mijn vennoot en vriend Nico kleijnen zomaar 50 jaar. De collega’s bouwden de avond tevoren het kantoor om tot een jungle van vlaggetjes, fotoportretten en ludieke gadgets. En in de ochtend hebben we in relatieve kalmte en bezinning gegrapt en gemijmerd bij het heuglijke feit. Nico had voor iedereen een geschenkje, een boekje met wijze levensraad, en hij beloofde dat we samen het glas zouden heffen in zijn huis, dit weekeinde. Elk jaar opnieuw vraagt hij op de zevende maart wanneer mijn verjaardag precies valt, want zijn echtgenote is de dag erna aan de beurt en hij krijgt die verwante data maar niet in zijn systeem. Dat is voor mij allerminst gênant, want als trouwe lotgenoten help je mekaar een beetje door de zwakheden heen. Zo houdt hij soms mijn afspraken een beetje in de gaten – in mijn gedrevenheid kan ik wel eens de klok veronachtzamen – en zorg ik dat zijn strategische keuzes door mijn intuïtie worden getoetst. Hij regelt op het juiste moment mijn noodzakelijke vervoer, of lunchpakket. Ik verzin een creatieve tekst voor zijn brief van dank. Samen helpen we elkaar al veel meer dan 25 jaar door de bocht. En al zullen winstjagende, beleggende en vermogende ondernemers van vóór 2008 ons nog niet meteen een ‘winning team’ noemen, zo voelt het toch gelukkig wel. Want we ervaren elke dag de voldoening van ons werk, ons team, onze klanten en de producten die daarbij horen. Zie dat gerust als arbeidzame ambachtsmensen met een gevulde orderportefeuille. Wie wil dat nu niet? Piet Mondriaan wordt gezien als de pionier van de abstracte en non-figuratieve schilderkunst. Iedereen kent hem van zijn geometrisch-abstracte werk, met zwarte lijnen en primaire kleuren in geometrische patronen. Uiterst precies, geduldig en volgens uitgekiende patronen maakte hij zijn schilderijen. Zoals ook Nico graag de wereld ziet. In herkenbare geometrische kaders van planning, motieven en kostenstructuren. Beheersbaar en overzichtelijk en daardoor esthetisch als geheel. Ikzelf daarentegen voel me meer verwant met de momenten dat Mondriaan niet schilderde, maar zich liet gaan in bezinning, het ontwikkelen van rebelse of creatieve oplossingen. Ondanks zijn psychiatrische problemen was Mondriaan in elk geval beslist een “winning team.” Daar wil ik geen enkele twijfel over laten bestaan. Nico en ik zijn inmiddels samen bijna 100, dus streven we Mondriaan – die op zijn 72e jaar stierf – op dat vlak glansrijk voorbij. De zon schijnt nog steeds, laat ik maar eens de stad in wandelen om te genieten van deze prachtige zevende dag in maart, waarop ik allen die jarig zijn proficiat wens en tegelijk een beetje benijd… zo mooi.

 

Een gedachte over “Zo’n mooie dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s