Onbevangen kijken

stella-trein

Hierbij verhef ik het vaderschap tot kunstvorm. En heb je dochters, dan zul je extra creatief moeten zijn om je rol te vervolmaken. En zijn je dochters zestien, kan alleen genialiteit je redden.

Gisteren reisde mijn dochter Stella naar Amsterdam en had daar haar toelatingsgesprek aan de Universiteit. Al loopt ze nogal voor op haar leeftijdgenoten, ze zet daarmee een grote stap naar zelfstandigheid. Op haar zestiende. Het is nog maar een kwestie van een paar maanden voor ze een baantje in de kroeg aanvaardt en haar nieuwe studentenkamer inricht naar eigen smaak. Als je je voorstelt dat die jongedame gewapend met een mapje kopies van ingestuurde stukken en een Engelse roman in de trein stapt, om uren later in de faculteit haar motivatie te ontvouwen in de Engelse taal, dan heb je een beeld van die missie. Datzelfde meisje met 334 hyvesvrienden, in ontreddering bij een kapotte fiets, met vragen als ‘..kun je me van het Gala ophalen om 4 uur?’ en ‘Eten we alweer pasta?’ is inmiddels toe aan zo’n grote stap naar zelfstandigheid. En al heb ik de hele dag haar mobiele telefoon bijna leeg gebeld om zo ongeveer van uur tot uur te weten hoe het gaat, toch voel ik alleen maar trots over de moed en wilskracht waarmee ze zo zelfbewust haar droom gestalte geeft. En ik heb geleerd mijn nodeloze adviezen – dat zijn er zo’n 60 per uur –  weg te slikken en hele stukken uit mijn wang te bijten om nieuwe ongewenste raad te onderdrukken. En haar alleen maar vragen te stellen, nooit antwoorden te formuleren. Want ze wil het heel graag zelf doen, dat uitvliegen en verkennen van deze absurde wereld vol tegenstrijdigheden en verrassingen. En dan neem ik haar bij thuiskomst in mijn armen en knijp ik haar ongeveer fijn, zo trots voel ik me dan.. en ben helemaal dankbaar dat ze mij door haar onbevangen blik, zonder enig oordeel of vooroordeel, deze gekke wereld opnieuw laat zien. Want dat is wat er eigenlijk gebeurt. Een vader zal moeten leren van zijn dochter, elke dag opnieuw. En dan te bedenken dat ik vader van twee meiden van zestien ben… en nog zo veel te leren heb.

Personal Assistent

portret

Dat het web stilaan één grote bal van kennis en inspiratie wordt, verbaast niemand. Onze toekomst ligt in die elektronenwolk besloten. Maar gaat het niet ten koste van iets anders?

Als je eens een avond aan de zuiging van de TV weet te ontsnappen en je echt iets anders wilt, waarmee je je creatieve hersenhelft  kunt opschudden, ga dan eens naar springwise.com. Het is een site die de laatste ideeën laat zien in de meest uiteenlopende sectoren. Het colofon zegt: “Springwise and its network of 8.000 spotters scan the globe for smart new business ideas, delivering instant inspiration to entrepreneurial minds.” Een blik op het tabblad Telefonie leert dat autoverzekeraars hun klanten sms-en bij ijsvorming op de rijweg. Deze Nederlandse vinding moet schelen in schadekosten. En dat restauranthouders hun aperitief nippende bezoekers sms-en omdat hun tafel vrij is, lijkt overdreven maar voelt voor anderen functioneel. Onschuldige ideetjes, als je dat vergelijkt met wat mijn i-phone allemaal presteert. Ik kan er piano mee spelen, mijn gitaar stemmen, foto’s maken, manipuleren en mailen. En bellen. ING heeft ook een hippe dienst en wijst je – op verzoek – vanaf elke plek in een vreemde stad de weg naar een geldautomaat. Met behulp van het GPS systeem zie je foto’s in je display waarop pijlen de route heel herkenbaar aanduiden. Dat zou je trouwens ook kunnen doen met defibrilatoren (Cardio-Atrium?), parkeerplaatsen (Q-Park?) en no-go-area’s (wethouder Winants?) denk ik dan. Ondernemende lezers proeven meteen een hele trits mogelijkheden die al die combinaties van technologiën oproepen. Maar ik moet toch even kwijt dat ik ook wel wat reserves heb, bij de wildgroei aan “personal support.” Als je mobiele je gaat vertellen waar het geld uit de muur komt, is daarmee de aanleiding totaal weg om dat eens aan een vreemde te vragen. Hetzelfde gebeurde ooit al met de automatische deur bij de Albert Heijn. Die houd ik nooit meer voor iemand anders open. Hoorde je vijf jaar geleden een mooi muzieknummer, dan vroeg je de DJ van wie dat was. En die kon in alle trots het schijfje laten zien. Nu druk ik op Shazam en weet ik – zonder dat iemand daar iets van merkt – welk nummer, artiest, label dat nummer heeft.  En één klik verder heb ik het gekocht. Geen deskundige muziekwinkelier meer bij nodig. Welke kerel helpt zijn vrouw nog bij het instappen in de auto? Ik zal nooit meer een postzegel hoeven lenen, Lenie van Gio’s zal me nooit meer persoonlijk bellen als ik in de Perroen mijn tafel afwacht. En ik zal elke vreemde stad die ik bezoek vooraf verkennen alsof ik er rondloop, met de straatfoto’s van Google Earth. Ik zal in mijn mobiele Wiki alles vinden over de geschiedenis, wat daarvoor altijd alleen mijn vader precies wist. Worden we daar nu allemaal ook gelukkiger van?

Dialoog op de Vierkante Centimeter

498187724_982c79d0a0_b

Nooit eerder de noodzaak toe gevoeld, een ingezonden brief naar de krant. En ook deze eerste keer ging dat zonder opgewinding. Toch trilt mijn mailbox, sms en telefoon een hele dag na.

 

Ons stadje aan de Maas heeft dorpse trekjes. Met vijf regeltjes in het regiocatern van de Limburger reageer ik op een krantenartikel over het gebrek aan cultuur voor expats. Stel je maar eens voor dat je in Maastricht woont en alleen maar Engels spreekt. Dan is het zien van Hongaarse bioscoopfilms niet simpel. Zonder Engelstalige subtitels red je dat niet. Daar wil filmhuismanager David Deprez iets aan doen. Hij organiseert avonden met Arthouse Films die Engelstalig ondertiteld zijn, zodat ook de expats van deze films kunnen genieten. Op zichzelf een heel goed initiatief, maar ik wil toch even kwijt dat er op een volledig Engelstalige Pecha Kucha avond geen expat te bekennen is. Waarschijnlijk omdat men gewoon niet wéét wat er allemaal kan in Maastricht. En ik voeg eraan toe dat we met een Engelstalige internet TV-station de expats heel gericht zouden kunnen informeren wat er zoal te doen is voor expats. Natuurlijk veroorzaakt dat kosten, maar daar hebben we een regiomanager voor die het vestigingsklimaat voor binnen- en buitenlanders wil bespoedigen en vast wel een idee heeft bij de financiering. Op kantoor wachten enkele mails op me die reageren op mijn initiatief. De meest opmerkelijke komt van mevrouw Brodin. Ze schrijft:

Dear Mr Toonen, My name is Sueli Brodin and I’m the editor of Crossroads, an English language webmagazine for the international community in Maastricht ( http://crossroadsmag.eu). I read your comment this morning in Dagblad De Limburg and think you have a good point. An Expat TV channel could definitely help to spread agenda news around among the international community. We’re currently lacking an efficient media platform to inform the foreign community in Maastricht about what’s going on in the area. Together with a few partners (MaastrichtNet, Meuse-Rhine Journal, International Women’s Club, UM Knowledge Centre, Crossroads) we are trying to create such a platform and an expat TV could certainly be part of it. The problem is to secure funding for this platform. I just visited the Pecha Kucha Night website. I honestly don’t think the international community is aware of this initiative and I will put an announcement about it on Crossroads and the website of the International Women’s Club.
Sueli Brodin
Crossroads editor
Kijk, dat vind ik bemoedigend. Een positief signaal van iemand die het nieuws volgt en op eigen kracht en in haar eigen taal een prachtige website in de steigers helpt. Wie Crossroadsmag.eu bezoekt zal versteld staan van het fraaie aanbod voor onze buitenlandse stadsgenoten. Maar met enige regelmaat TV-bijdragen op die website zou weer een stap voorwaarts zijn. Regiobrander Wim Ortjens weet er inmiddels van en houdt vast een oogje in het zeil. Er komen sms-jes, mailtjes en nog ‘n paar telefoontjes binnen. Wat een wonderlijke wereld waarin alle media met elkaar verbonden zijn op de vierkante centimeter.